. . .
نسبت به آنچه امروز مشاهده مىكنيم ، در سطح بسيار پايينى قرار داشت و تا سال 1206 ه . ق / 1791 م ، پر از قبر و محراب بود . تا اينكه در آن سال ، زمين آن هموار شد و زيرزمينهايى حفر شد كه بيشتر جسدها به آن منتقل گرديد . سپس زمين آن با مرمر پوشانده شد . در عصر سلطان حميد دوم ، در سال 1315 ه . ق / 1897 م ، بازسازى زمين صحن مطهر دوباره انجام گرفت ؛ همانگونه كه زيرزمينها هم دوباره بازسازى شدند و به شكلى برگردانده شدند كه امروز شاهد آن هستيم . هماكنون فعاليت براى از بين بردن ساختمانى كه امروز ساباط ( راهروى سرپوشيده ) ناميده مىشود ، در مرمتسازىهاى انجام گرفته به منظور توسعه ضريح ، در حال انجام شدن است . « 1 »
تصوير شماره 124 . نماى جنوبى رواق حرم مطهر از بيرون .
شيخ محمد حسين در كتاب خود ، معلومات درخور اهميتى را درباره زمين صحن مطهر و اقدامات انجام گرفته روى آن ، در سال 1206 ه . ق / 1791 م ، به منظور سنگفرش شدن ، اضافه كرده است . « 2 » در اوايل قرن سيزدهم هجرى ، فرمانى براى
هامش
( 1 ) . ر . ك : مشهد الامام علي ، ج 2 ، صص 403 و 404 .
( 2 ) . ر . ك : تاريخ النجف الاشرف ، ج 1 ، صص 369 و 370 .