عضدالدوله در روز وفاتش ، 47 سال داشت . او شخصى عاقل ، فاضل ، باتدبير ، بسيار باتجربه و خبره ، داراى ابهت فراوان ، بلندهمت ، تيزهوش ، دوستدار فضايل اخلاقى و افراد فاضل و داراى صفات نيكو ، بسيار بخشنده و به هنگام بخشش ، محتاط بود و در هنگام تصميمگيرى ، دورانديش بود . به عاقبت كارهايش مىانديشيد . در مسائل حكومتدارى ، فقط به افراد شايسته و بالياقت تكيه مىكرد . هيچگاه در قضاوت ، دخالت نمىنمود و به هيچكسى نيز اجازه شفاعت كردن براى محكومان را نمىداد . دوستدار دانش و دانشمندان بود . ازاينرو خاستگاه و سرمنزل دانشمندان گرديد . در نتيجه ، كتابهاى ارزشمندى را به نام او تأليف نمودند .
از جمله اشخاصى كه به اسم او كتاب نوشته است ، ابوعلى فارسى مىباشد ؛ همچنانكه ابواسحاق صابى براى دربار او ، تأليفاتى داشته است . عضدالدوله در آغاز هر سال ، اموال و دارايىهاى فراوانى را معيّن مىكرد و آن را در ساير شهرهايى كه تحت حكومتش بود ، مىبخشيد . محمدجواد فخرالدين به ذكر برخى از اقدامات شايسته عضدالدوله ، اهتمام ورزيده است . او بعد از آنكه آخرين اقدام ارزشمند در ساختن بيمارستان عضدى را در بغداد ذكر مىكند ، مىگويد :
ازاينرو شاهد آنيم كه عضدالدوله ديلمى ، تنها به دو شهر نجف و كربلا توجه ننمود ؛ تا مبادا تصور گردد علت توجه او به اين دو شهر ، ريشه در انگيزههاى مذهبىاش داشته است ؛ همانگونه كه برخى بر اين عقيدهاند . بلكه او طى پنج سال از دوران حكومتش ، سعى كرد تمام توانش را بهكار ببندد تا زندگى را به آن دسته از اماكن عمومى برگرداند كه بر اثر بىتوجهى ، خراب و ويران شده بود . « 1 »
عمارتى را كه عضدالدوله بر مزار مقدس امام على ( ع ) بنا نهاد و نيز ساير ملحقات آن ، از جمله امور زيربنايى و روبنايى آن ، در تغيير مجاورت محدود به
هامش
( 1 ) . ر . ك : تاريخ النجف حتى نهاية العصر العباسي ، صص 251 250 .