سريّهء ذات السلاسل
606 - هنگامى كه رسول خدا ( ص ) سپاه سه هزار نفرى خود را به منظور دفع مزاحمتهاى روميان عليه مسلمانان شام و نيز براى تأديب غسّانيان كه فرستادهء آن حضرت را به قتل رسانده بودند اعزام كرد روميان با سپاهى كه تعدادشان به هزار تن مىرسيد براى رويارويى با آنها به ميدان آمدند و در اين ميان گروهى به همان تعداد نيز از اعراب شام به آنان پيوستند و بدين ترتيب دو هزار نفر در مقابل مسلمانان قرار گرفتند كه نيمى از آنها از اعراب شمال از لخم ، جذام ، طىّ و بنى عذره بودند .
پيوستن اين گروه به سپاه روم كار را براى مسلمانان دشوارتر كرده بود ، هر چند مجاهدان راه خدا گروه پيروز اين رويارويى شدند .
در چنين شرايطى پيامبر ( ص ) و مسلمانان نمىتوانستند اين اعراب را بىهيچ تأديبى واگذارند و ناگزير بايد از اين ممانعت به عمل مىآمد تا همچنان آن اعراب به شرارت خود ادامه ندهند اعرابى كه خداوند دربارهء آنان مىفرمايد : « اعراب از همه كافرتر و منافقترند و از هر كس سزاوارترند كه حدود خداوند را ندانند » « 16 » .
بدين ترتيب رسول خدا ( ص ) عمرو بن عاص را به همراه تنى چند از مسلمانان روانه كرد تا اعراب را بسيج كند و با زبان برّندهاى كه داشت آنان را به سوى خود متمايل سازد . علّت انتخاب عمرو بن عاص نيز اين بود كه وى از زبان توانايى برخوردار بود تا آن حد كه يك بار وقتى مردى گنگ را مشاهده كرد گفت : سبحان اللّه ! خالق زبان اين مرد همان خالق زبان عمرو بن عاص است ! علاوه بر اين چنان كه گفته شده است او داراى روابطى با برخى از اين اعراب بود .
عمرو عاص به مأموريّت خود روانه شد تا به جذام رسيد و در چشمهاى به نام سلاسل اردو زد . او در آنجا موفق نشد با زبان خود كارى از پيش برد و از ديگر سوى او مردى چون عبد اللّه رواحه نبود كه از سپاه خود يكى از دو نيكى شهادت يا
هامش
( 16 ) - توبه / 97 .