مدينه مشخّص و شناخته شده بودند و اين در حالى است كه همين گروهها كه كلّ مردم مدينه را تشكيل مىدادند طبق اجراى قوانين غنيمت در مورد اين گونه عايدات از آن بهره مىبردند و نتيجه همان مىشد كه اين اموال را صرف منافع عامّه كنند . « 23 »
صلح تيماء
557 - با حوادثى كه در خيبر و وادى القرى به وقوع پيوست توان نظامى يهوديان از ميان رفت و تنها در اين ميان هنوز گروهى وجود داشتند كه حاكميّت و سلطهء اسلام را نپذيرفته و حاضر نشده بودند بىآن كه ممانعتى از دين آنان به عمل آيد يا در مورد عقايد خود تحت فشار قرار گيرند از اسلام تبعيّت كنند . اين گروه همان يهوديان تيماء بودند كه در نزديكى شماء واقع شده بود .
اين يهوديان هنگامىكه آنچه بر سر خيبر و وادى القرى آمده و نيز از مسامحه و گذشت رسول خدا ( ص ) نسبت به آنان و برخورد آن حضرت با اين دو گروه آگاهى يافتند تصميم به جنگ عليه آن حضرت نگرفتند و بلكه به حضور وى رسيدند و جزيه دادند . آنان در مورد پرداخت دو نوع جزيه ، جزيه بر زمينها يا همان خراج و جزيه بر افراد كه در كتب فقه بتفصيل دربارهء آن بحث شده است با رسول اكرم ( ص ) مصالحه كردند . اين اقدام به معنى آن بود كه آنان به تابعيّت حكم اسلام گردن نهاده و پذيرفته بودند از همان حقوق و تكاليفى كه مسلمانان دارند و برخوردار باشند و به قوانين و مقرّرات اسلام تن در دهند .
ما پس از به پايان رساندن بحث از سير اين غزوه در بحث از احكامىكه در
هامش
( 23 ) پوشيده نماند كه اين دو شيوه هر چند در مواردى با يكديگر تلاقى داشته باشد اما در اين كه در شيوه رسول خدا ( ص ) غنايم به ملكيّت خصوصى رزمندگان درمىآمد و در اينجا بحثى از ملكيّت خصوصى وجود ندارد و نيز در اين كه در آن شيوه خمس غنايم برداشته مىشد و در اين شيوه خمس نبود و در نكات ديگرى از اين قبيل تفاوت كلّى و عينى ميان اين دو شيوه وجود دارد - م .