شرح مثنوى — صفحة 208

ن 993 21 - ك 335 19 اين تن نه‌ايم : بلكه لطيفهء روحيّه هستيم . و اين تن به منزلهء كلوخى است در آفتاب روح . چه آفتاب آفتابى محيط به عوالم عرضيه و طوليهء افق اعلاى آن مرتبه اسماء و صفات واجب . نمىبينى كه نور علمش به همه جا نفوذ دارد ، اگر مؤيَّد شود به تأييد حق . و خلاقيت دارد مثل موجوداتِ هر عالمى را . و چه آفتاب آفتابى عين حيات و علم و عشق و مشيّت و قيام بالذّات و غير اينها از كمالات . و آنان كه أنا و أنت و هو ، يا من و تو و او ، مانند اينها را مىگويند و بدنها را قصد مىكنند ، خدا شناسى و خود شناسى ندارند * ( « نَسُوا الله فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ » 59 : 19 ( 1 ) . به يزدان زنده‌ايم : وراى تن ، روح الله است كه * ( « نَفَخْتُ فِيه مِنْ رُوحِي » 15 : 29 ( 2 ) . و او حىّ است به حياة الله ، و باقى است به بقاء الله ، و متقوّم است به قيّوميّة الله .