شرح مثنوى — صفحة 130

جز عبادت نيست : يعنى اعم از عبادت قلبى و جوارحى چه ليعبدون را مفسرون به معنى ليعرفون گرفته‌اند و معلوم است كه عمل مقصود اوّلى و غايت بالعرض است و وجوب توصّلى دارد و معرفت عيانى وجوب اصالى دارد و حق اليقين غايت اخيره است و الطرق الى الله بعدد انفاس الخلائق و الخلائق يفنون فى اسمائه اللطفية و القهرية و اسماؤه تفنى فى ذاته « أَلا إِلَى الله تَصِيرُ اَلأُمُورُ » 42 : 53 ( 1 ) و در قول مولوى : « گر چه مقصود از بشر علم و هدى است » اشارت به اين است .

ن 530 21 - ك 185 13 ساخت موسى : اشارتست به قول حق تعالى كه « وَاُدْخُلُوا اَلْبابَ سُجَّداً وَقُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَكُمْ خَطاياكُمْ وَسَنَزِيدُ اَلْمُحْسِنِينَ » 2 : 58 ( 2 ) يعنى داخل شويد باب را سجده كنندگان و بگوييد كه سجود ما پايين آوردن بار گناه است از دوش ما و محو كننده سيئات ماست اگر چنين كنيد مىآمرزيم از براى شما گناهان شما را و زياد مىكنيم اجر محسنين را .