خاندان فرموده بود : « اى خاندان ياسر پايدارى كنيد كه بهشت وعدهگاه شماست » .
ب : كسانى كه از خانه و كاشانه و از كنار ثروت و دارايى خويش رانده شده بودند ، مهاجران بودند و به همين سبب آنان بيش از ديگران حق داشتند به مطالبهء اموالى كه از آنان غصب شده و خانههايى كه از آنان ويران شده برخيزند و همچنين بدين وسيله شرّ اين ستمگران را از سر خاندان و برادران مستضعف خويش كه هنوز هجرت نكرده بودند كوتاه كنند و يا آنان را به جزاى آنچه كردهاند برسانند .
ج : مهمترين علّت آن است كه پيمان رسول خدا ( ص ) با مردم مدينه و انصار شامل پناه دادن به آن حضرت و يارى رساندن به او و دفاع از او در مقابل آنچه از خود و فرزندان و زنان خويش دفاع مىكنند مىشد و در آن پيمان چنين نيامده بود كه آنان به همراه او براى جنگ از مدينه خارج شوند ، هر چند به صورت ضمنى از اين پيمان چنين استفاده مىشد كه آنان در صلح و جنگ با او همراهند [ و اين امر شامل جنگ در خارج مدينه نيز مىشود ] .
به همين دليل پيامبر دوست نداشت آنان خارج از آنچه متن پيمان مشترك مدينه بر آن تصريح دارد - به گونهاى كه هيچ جاى تأويل در آن نيست - با او همراه شوند و به همين سبب انصار را به بيرون آمدن از مدينه به همراهى او در اين جنگها فرا نخواند ، بويژه آن كه براى چنين لشكركشيهاى محدودى در ميان مهاجرين به اندازهء كفايت نيرو وجود داشت .
به همين دليل كه پيمان مدينه بر شركت انصار در جنگهاى خارج از مدينه تصريح نداشت هنگامى كه خطرى جدّى خود را نشان داد و مشركان با سپاهى گران و متجاوز از هزار تن به قصد تعرّض به مدينه روانه شدند آن حضرت [ براى رويارويى با آنان در خارج مدينه ] با انصار به مشورت پرداخت تا آنان با خشنودى خود و در صورت تمايل در اين نبرد شركت جويند . اين مشورت هنگامى صورت
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 347
مساهمون: حسين صابري
ص٣٤٧