مقدمه
امويان نه تنها نقش آزادى رأى و نيز نقش اجماع درست حل و عقد را در تأسيس نظام اسلام ، ناديده گرفتند و آن را به كار نبستند ، بلكه با آن به ستيزه برخاسته و روابط جاهليت را بار ديگر احياء كردند ، و نظامى را كه مصلح بزرگ با دعوتش فرو پاشيده بود ، دوباره بنياد نهادند .
اسلام مردم را به وحدت فرا خواند و آنان به تفرقه ؛ اسلام از خونريزى نهى كرد و آنان دست به خونريزى بىحد و حساب زدند ؛ اسلام مردم را به عدالت و نيكى دعوت كرد و آنان به زورگويى روى آورده و شيوههاى ناپسند را در امت رواج دادند . اگر به دوران جاهليت برگرديم و وحشيگريهاى اعراب جاهلى را ، كه تاريخ ثبت كرده ، مرور كنيم ، تمامى آن آداب و سنن را در آشكارترين شكلش در دوران حكومت اموى خواهيم ديد . آنان مردم را به سرپيچى از مقررات اسلامى وادار ساختند ، مقرراتى كه جانهاى ناپاك ، آنها را زندان خود تلقى مىكنند و آرزوى رهايى از آن را دارند . امويان مردم را به نافرمانى از شريعت مقدس ، كه حافظ نظام و ضامن سعادت بشر است ، سوق دادند . اسلام براى ترك نماز و شرابخوارى و آدمكشى و حرامخوارى مجازات قائل شده ، و مقرراتى وضع كرده كه بر اساس آن گناهكاران به نسبت جرايمشان كيفر مىبينند . كوچك و بزرگ ، برده و آزاد ، مرد و زن ، در برابر قانون مساوى هستند ؛ قانون همه را در برمىگيرد و هيچ طبقه و يا فردى از آن مستثنى نيست ، همگى بايد در برابر قانون تسليم باشند و هيچ گروهى بالاتر از