اين روايت را طبرسى نيز آورده است . « 1 »
( 1 ) دسته چهارم : تسلط حضرت عليه السّلام بر همه مناطق زمين
( 2 ) نعمانى به سند خود از ابو حمزه ثمالى روايت كرده است كه حضرت باقر عليه السّلام فرمود :
لو قد خرج قائم آل محمّد عليه السّلام . . . يفتح اللّه له الروم و الصين و الترك و الديلم و السند و الهند و كابل شاه و الخزر . . . « 2 »
وقتى قائم آل محمّد عليه السّلام ظهور كند ، . . . خداوند دروازههاى روم ، چين ، ترك ، ديلم ، سند ، هند ، كابل شاه و خزر را براى او خواهد گشود . . .
( 3 ) طبرسى به نقل از ابو بصير آورده است كه حضرت صادق عليه السّلام در حديثى دربارهء قائم عليه السّلام فرمود :
يفتح قسطنطنية و الصين و جبال الديلم . . .
قسطنطنيه ، چين و كوههاى ديلم را فتح مىنمايد . . .
اين اخبار با اقسام چهارگانهاش ، متواتر بوده و بىترديد بر جهانى بودن دولت مهدوى ، دلالت مىكند .
( 4 ) محور دوم : جهانى شدن دولت امام عليه السّلام ، مقتضاى برنامه كلى الهى است پيش از اين گفتهايم « 3 » كه بر اساس آيه شريفه
وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
. « جن و انس را نيافريدم جز آن كه مرا بپرستند . » « 4 » و آيات ديگر قرآن كريم ، مىتوان استدلال نمود كه هدف كلى از آفرينش ، عبادت در معناى كامل ، فراگير و دقيق آن است كه آن هم به نوبه خود به معناى تحقق عدالت مطلق در وجود فرد و جامعه است . اين امر در جزئيات اوامر و نواهى الهى و راهنمايىهاى خداوند ، جلوهگر است .
( 5 ) بشريت روزگار درازى را تحت برنامهء كلى تربيت الهى به سر برده است تا شرايط تحقق آن هدف و ايجاد جايگاه شايسته براى وى فراهم آيد . رهبرى كه براى عملى شدن آن هدف بزرگ ذخيره گرديده ، حضرت مهدى موعود عليه السّلام مىباشد ؛ همو كه همه اديان آمدنش را مژده دادهاند و اسلام نيز آن را بشارت داده است . اين از آن روست كه همه دينهاى آسمانى ، در مسير آن هدف سترگ قرار داشته و همگى به دنبال تحقق شرايط ظهور و تشكيل دولت جهانى آن حضرت مىباشند .
( 6 ) از اين رهگذر به روشنى معلوم مىگردد كه رفتار امام عليه السّلام و رهبرى و اهداف او در ميان جامعه بشرى ، همان اهدافى است كه خداوند بزرگ از آغاز آفرينش براى مخلوقاتش اراده فرموده است و آن ، نتيجه تلاشهاى خستگىناپذير همه انبيا و اوليا و صالحان مىباشد و اين يعنى ، پياده كردن
هامش
( 1 ) . الطبرسى ، فضل بن الحسن ، همان ؛ ص 413 .
( 2 ) . النعمانى ، محمّد بن ابراهيم ، همان ؛ ص 122 و 123 .
( 3 ) . ر . ك : الصدر ، سيد محمّد ، همان ؛ ص 234 .
( 4 ) . سوره الذاريات ( 51 ) ، آيه 56 .