به فردوس و رودبارى در بهشت كه در آن از هر گياهى رويد ، اقرار كرده است .
- اين احاديث نمىاز يَمّ ، و اندكى از بسيارى است كه در آنها خودِ رسول اكرم دوستان على و دوستدارانِ اولادش را « شيعه » ناميده است .
هدف ما در آگاه ساختن شما بر اين روايات چنان نبود كه حامل بشارتها و نويدهايى باشيم كه رسول اكرم به شيعهء على و شيعهء خاندان او ارائه فرموده و اين نويدها را به آنها خاطر نشان ساخته است ، اگرچه اين بشارتها در خورِ حفظ و روايت و نقل است و سزا است شيعه - تا روزگار باقى است - بدانها افتخار كند . بلكه هدفِ ما آن بود كه تو [ مطالعه كنندهء عزيز ] نسبت به دوستان و پيروان اهلالبيت پايگاهى از انصاف را گزينش كنى و خويشتن را - بههنگام همآهنگى با شيعه - ارزيابى نمايى . بنابراين در يورش برآنها - به صرف آنكه شيعهء آلِ محمد هستند - شتاب نگيرى ؛ زيرا اگر خويشتن را به انصاف وادارى بازمىيابى آنان داراى مفاخر والايى هستند كه كتاب و سنت مردم را بدانها فرا مىخوانَدْ ، و نيز به اين نتيجه مىرسى كه شتابزدگى و پيشداورىِ تحقيرآميز دربارهء آنها ستم رانى برآنها و برخودت مىباشد .
از رهگذر اين احاديث و امثالِ آنها خواهى دانست واژهء « شيعه » را صاحب شريعت اسلام يعنى پيامبر اكرم
تاريخ الشيعة (برگزيده) (شيعه و سابقه تاريخى آن) (فارسى) — صفحة 18
مساهمون: الشيخ محمد حسين المظفر
ص١٨