10 رفتار پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم
پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - نوادهاش ، حسين ، را ديد كه با چند طفل ديگر در گذر بازى مىكند . پدر بزرگ ، پيش روى مردم ، تند پيش رفت و دستانش را گشود تا او را در آغوش گيرد . حسين كوچك شروع كرد به اين طرف و آن طرف دويدن و - به شيوهء كودكانه - با پدر بزرگ شوخى و ناز كردن و از دست او گريختن .
پيامبر بزرگوار هم با او خنده و بازى كرد تا او را گرفت .
اين مطلب را در حديث آوردهاند و آنگاه راوى افزوده است :
[ 112 و 115 ] پيامبر يك دست را پشت گردن و دست ديگر را زير چانهء او نهادند ، دهان بر دهانش گذاشتند ، او را بوسيدند و فرمودند :
« حسين از من است و من از حسين ؛ خداوند دوست بدارد كسى را كه حسين را دوست بدارد ! ؛ حسين ، سبطى است از أسباط » . « 1 »
پيامبرى كه كرامت رسالت ، بار گران نبوّت ، عظمت أخلاق ، و هيبت رهبرى را بر دوش مىكشد ، در گذر ، با كودكى بازى مىكند . بىگمان اين كودك ، مقام ارجمند و مهمّ و بزرگ و با شكوهى سازگار با مقام خود پيامبر دارد . پيامبر ، خود ، از سبب پرده بر مىدارد و مىگويد : « حسين منّى و أنا من حسين » ( يعنى : حسين از من است و من از حسينم ) تا بر اين پايگاه و اين كه حسين و پيامبر همساناند ، تأكيد ورزد . اين را در فقرهء سپسين ( 11 ) خواهيد ديد .
هامش
( 1 ) . مختصر تاريخ دمشق ابن منظور ( 7 / 120 ) سبط هم به معناى نواده است و هم به معناى جماعت ؛ گفتهاند : مراد از اين كه إمام حسين - عليه السّلام - سبطى است . از أسباط ، آن است كه إمام حسين - عليه السّلام - از حيث أخلاق و أعمال صالح خود به تنهائى چونان يك أمّت است و در آخرت بسان يك أمّت بلند پايه صاحب شأنى عظيم و والاست . نگر : التّاج الجامع للأصول ، 3 / 359 .