9 بيعت پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم
در دين إسلام ، كسانى كه به سنّ بلوغ نرسيدهاند ، به كارهاى دشوار مكلّف نيستند ، و به تناسب كودكيشان با آنها رفتار مىشود .
بنا بر اين ، أمرى مانند « بيعت » كه بايد به محتواى عقد و قرار آن ملتزم بود ، خاصّ بزرگسالان است ؛ زيرا كه بيعت ، مقتضى دريافت كامل ، شناخت مسئوليّت و آگاهى از آن ، و تحمّل پيامدهاى آن است ؛ و كودكان نارسيده كارى به اين گونه أمور ندارند .
ولى پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - برخى از خردسالان أهل بيت - عليهم السّلام - را ، با قبول بيعت ، از ديگران ممتاز ساخت .
اين عمل ، مستلزم آن است كه رفتار اين خردسالان همپايهء رفتار بزرگسالان به شمار آيد ، ورنه نافى حكمتى است كه - بىهيچ ترديد و گمان - كردار پيامبر بر آن مشتمل بوده است ؛ مسلمانان پيامبر و حكمت او را ، بسى برتر از آن مىدانند كه به كارى بيهوده دست يازد .
در حديث از إمام أبو جعفر محمّد بن علىّ الباقر - عليهما السّلام - آمده است :
[ 194 ] كه فرمود : پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - با حسن و حسين ، و عبد اللّه بن عبّاس ، و عبد اللّه بن جعفر - كه همگى كودك و نابالغ بودند - بيعت فرمود .
إمام باقر - عليه السّلام - فرمود : و با هيچ كودكى جز از ما بيعت نفرمود . « 1 »
اين بيعت ، نشان مىدهد كه خردسالى فرزندان اين خانهء پاك ، مانع از آن نيست كه به سنّ رشد لازم براى گزارد شايستهء كارهاى بزرگ واجب بر بزرگسالان ،
هامش
( 1 ) . مختصر تاريخ دمشق ابن منظور ( 7 / 129 ) .