8 روايتگرى حديث شريف
حسين - عليه السّلام - در زمانى زاده شد كه نيايش ، يعنى پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - ، با تمام وجود در نشر پيام إسلام مىكوشيد ؛ دولت إسلامى اوج و رفعت يافته بود ، و پيامبر ، به عنوان رهبر ، پيوسته به تدبير أمور ، پاسداشت مصالح ، گزارد كارها و برنامهريزى براى آن مشغول بود .
حسين ، نوهء پيامبر - كه همواره پيرامون نياى خود بود ، در آغوش او مىنشست ، بر پشت پيامبر بالا مىرفت و بر شانه و دوش آن حضرت جاى مىگرفت - ، خواه ناخواه همهء وجودش از سخنان و أحاديث رسول خدا پر مىشد .
او هر آنچه را پيامبر مىگفت مىشنيد و همهء رفتارهاى آن حضرت را مىديد و هفت سال با نياى خود همنشين و همراه بود . اين دوره كفايت مىكرد تا بسيارى از آنچه در اصطلاح علماء ، « حديث » و « سنّت » رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - به شمار مىآيد ، بياموزد و به خاطر بسپارد .
ابن عساكر نوشتارش را ، به روايت پارهاى أحاديث كه إمام - عليه السّلام - از نياى خويش شنيده است ، آغازيده ، و نخستين حديثى كه ياد كرده اينست :
[ 1 ] حسين - عليه السّلام - گفت : از پيامبر خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - شنيدم كه مىفرمود : « ما من مسلم و لا مسلمة يصاب بمصيبة و إن قدم عهدها ، فيحدث لها استرجاعا ، إلّا أحدث اللّه له عند ذلك ، و أعطاه ثواب ما وعده عليها يوم أصيب بها » « 1 » .
( يعنى : هر مرد يا زن مسلمان كه مصيبتى به دو برسد ، و هر چند زمان آن
هامش
( 1 ) . مختصر تاريخ دمشق ابن منظور ( 7 / 115 ) نيز سنج : الصّافى فى تفسير القرآن ، الفيض الكاشانى ، تحقيق الحسينىّ الأمينىّ ، 1 / 307 .