زشتكاريهائى كه يكى از آنها براى رسوا ساختن او پيش چشم همهء مردم بسنده است ؛ اينجاست كه معاويه مىگويد : « با برانگيختن أبا عبد اللّه ، يك شير را برانگيختيم » .
حسين - عليه السّلام - با اتّخاذ اين موضع در برابر معاويه ، سنگى در مسير إقدامات وى افكند كه سير اين إقدامات را با إشكال مواجه ساخت و ثمردهى سريعشان را متوقّف كرد . ازين رو معاويه از نو به انديشه و طرح نقشه پرداخت ، أمّا كبر سن يارىاش نكرد و أجل مهلتش نداد ؛ هر چند كه در خلال وصايا به فرزندش ، صفحهاى دربارهء حسين - عليه السّلام - ، براى آينده گشود .
و أمّا إمام حسين - عليه السّلام - دست به كار حركتى جهادى شده بود كه درهم كوفتن همهء دستاوردهاى معاويه را در پى داشت ؛ در جنبشى كه حتّى هفت ماه به طول نينجاميد و از نيمهء رجب سال 60 - هنگامى كه معاويه جان سپرد - آغاز شد ، و در روز عاشوراء ، دهم محرّم سال 60 ، خاتمه يافت ؛ در اين زمان « ماجراى كربلا » و مصائب و اندوههاى آن ، و احياى دوبارهء إسلام در پى اين واقعه ، رخ داد ؛ تا جائى كه إسلام ، پس از آنكه « محمّدىّ الوجود » بود ، « حسينىّ البقاء » شد ، و فرمودهء رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - ، يعنى « حسين از منست و من از حسينم » را ، تصديق كرد .
الإمام الحسين ( ع ) سماته وسيرته ( سيره و سيماى امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 146
مساهمون: جويا جهانبخش
ص١٤٦