6 . محمد بن مسلم از امام باقر عليه السّلام دربارهء آيه شريفه
أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ
« 1 »
نقل مىكند كه فرمود : « اين آيه در مورد امام قائم عليه السّلام است ، آنگاه كه خروج كند ، عمامه به سر بندد ، نزد مقام ابراهيم نماز گزارد و به پيشگاه پروردگارش زارى كند ، آنگاه هيچ چيز و هيچكس از تحت سلطه و غلبهء او خارج نخواهد شد . » « 2 »
7 . از امام زين العابدين نقل شده است كه فرمود : « سپس در حالىكه مردم اطرافش گرد آمدهاند به سمت مكّه خروج مىكند ، خود به تنهايى قيام مىكند و مىگويد : « اى مردم ! من فلانى فرزند فلانى هستم ، من پسر پيغمبر خدا هستم ، شما را به همان چيزى دعوت مىكنم كه پيامبر خدا ، شما را به آن فراخواند . » « 3 »
8 . سماعه مىگويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : گويا قائم عليه السّلام را مىبينم كه در ناحيهء ذى طوى روى پاهايش ايستاده و هراسان و نگران است ، همانطور كه موسى چنين حالتى داشت ، تا اينكه به نزد مقام ابراهيم مىآيد و مردم را - به حق - فرامىخواند . » « 4 »
9 . ابو بصير مىگويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : « چرا در خروج قائم شتاب مىكنيد ؟ به خدا قسم ، او جز لباس خشن نمىپوشد و جز غذاى ناگوار نمىخورد ، او جز شمشير - و مظهر مبارزه - چيزى نيست ، و مرگ در سايه شمشير ، گريبان مردم را مىگيرد . » « 5 »
10 . ابو بصير مىگويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : « قائم عليه السّلام از مكّه خروج نخواهد كرد تا اينكه حلقهاى گرداگردش را فراگيرد . » عرض كردم : « تعداد حلقه چند نفر است ؟ » فرمود : « ده هزار نفر ، جبرئيل از سمت راست ، ميكائيل از سمت چپ ، آنگاه امام عليه السّلام ، پرچم غلبه و پيروزى را به اهتزاز درآورده ، با آن به راه مىافتد . » « 6 »
11 . ابو حمزه ثمالى مىگويد : از امام باقر عليه السّلام شنيدم كه در مورد آيهء
وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ
فرمود يعنى قائم و يارانش ،
فَأُولئِكَ ما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ
« 7 » و قائم هنگامىكه قيام كند ، خود و يارانش ، از بنى اميه ، دروغگويان و دشمنان عداوت پيشه
هامش
( 1 ) . نمل : 62 - كيست كه آن هنگامىكه مضطر و درمانده او را مىخواند پاسخ گويد ؟
( 2 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 564 ، روايت 644 .
( 3 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 582 ، روايت 771 .
( 4 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 583 ، روايت 779 .
( 5 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 540 ، روايت 503 .
( 6 ) . اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 545 ، روايت 533 .
( 7 ) . شورى : 41 - آنانكه بعد از ستمى كه كشيدهاند ، انتقام مىگيرند ، گناهى بر ايشان نيست .