سر دادهاند .
علامه سيد احمد عطار در جلد دوم مجموعه ( الرائق ) از اين شاعر رثاى ديگرى بر امام حسين عليه السّلام آورده است بدينسان :
- اى كسى كه بر كوهها و بلنديهاى « غاضريات » ( 1 ) ايستاده اى مرا رها كن تا اشك خونين بفشانم .
- از ديدگانى كه بر شمشير اندوه ، خواب و آرام را از من ربوده ، بر كسى كه با نيزههاى برنده به قتل رسيده ، اشك بريزم .
اشك خون بريزم بر آن بزرگوارانى كه در بيابانى بر آنها حمله شده ، و بر پيشوايانى كه با تيغهاى مشرفى ، بدنهاشان تكه تكه شده است اين قصيده كه به 62 بيت بالغ مىشود ، با اين بيت پايان مىيابد :
- ابن ابى شافين هيچ اجر و پاداشى بجز راه نجات و آرميدن در بهشت نمىخواهد .
و سيد - قدس سره - در « الرائق » در مرثيهء امام شهيد صلوات اللَّه عليه ، اين ابيات را نيز از او ذكر كرده است :
- مصائب روز عاشورا ، ناگوارترين مصيبتهاى است كه از فرود آمدن تيغهاى تيز سختتر است .
- از سنگينى اين مصيبتها و حسرت و اندوه ، صخرههاى سخت آب مىشوند و كوههاى بلند فرو مىريزند .
- با روى آوردن اين مصائب ، دين حنيف اسلام جامههاى بس سياه بر تن كرده است .
در پايان اين قصيده 50 بيتى گفته است :
هامش
( 1 ) اشاره به حومهء كربلا .