چهار ركعت بايسته گردانيد و در سفر دو ركعت و در هنگام هراس و بيم يك ركعت
و در گزارشى كه مسلم آورده : به راستى خداى بزرگ و گرامى به زبان پيامبرتان نماز را بر مسافر دو ركعت بايسته گردانيد و بر كسى كه در ميهن خويش است چهار ركعت .
صحيح مسلم 1 / 258 ، مسند احمد 1 / 355 ، سنن ابن ماجه 1 / 330 ، سنن نسائى 3 / 119 ، سنن بيهقى 3 / 135 ، احكام القرآن از جصاص 2 / 307 و 310 ، المحلى از ابن حزم 4 / 271 كه مىنويسد : گزارش پشتوانهء اين دستور را از زبان حذيفه و جابر وزيد پسر ثابت و ابو هريره و پسر عمر نيز بازگو مىكنيم كه گزارشهاى ايشان با زنجيره هائى هر چه درستتر و استوارتر از زبان برانگيختهء خدا بازگو شده .
تفسير قرطبى 5 / 352 ، تفسير ابن جزى 1 / 155 ، زاد المعاد از ابن قيم كه در كنار روشنگرى زرقانى چاپ شده 2 / 221 ، مجمع الزوائد 2 / 154 - از زبان بوهريره -
5 - آوردهاند كه عايشه گفت : در آغاز كار ، نماز چه براى مسافر و چه براى كسى كه در ميهن خويش است دو ركعت دو ركعت بايسته بود ، سپس به نماز كسى كه در ميهن خويش است افزوده شد و نماز ديگران به همان گونه ماند .
و به گزارش ابن حزم كه آن را از راه بخارى آورده : در آغاز كار ، نماز بايسته دو ركعت بود سپس كه برانگيختهء خدا ( ص ) به مدينه كوچيد چهار ركعت بايسته شد و براى كسى كه دور از ميهن خويش است نماز به همان گونه كه بود ماند .
و به گزارش احمد : نماز در آغاز كار بر برانگيختهء خدا به گونهء دو ركعت دو ركعت بايسته گرديد - مگر نماز شام كه سه ركعتى بود - سپس خداوند نماز نيمروز و پسين و خفتن را براى كسى كه در ميهن خويش است چهار ركعت بايسته گردانيد و دستور براى ديگران را به همان گونه كه نخست بايسته شده بود رها كرد .
برگرديد به صحيح بخارى 1 / 159 و 2 / 105 و 5 / 172 ، صحيح مسلم 1 / 257 ، موطأ مالك 1 / 124 ، سنن ابو داود 1 / 187 ، كتاب الام از شافعى 1 / 159 ، احكام القرآن از جصاص 2 / 310 ، سنن بيهقى 3 / 135 ، المحلى 4 / 265 ، زاد المعاد 2 / 21 ،
الغدير ( فارسي ) — صفحة 183
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص١٨٣