در جواز آن بودهاند .
و ابو عمر صاحب ( الاستيعاب ) گويد : اصحاب ابن عباس از اهل مكَّه و يمن تمامشان متعه را حلال ميدانستند بر مذهب ابن عباس و ساير مردم آن را حرام كردند . ( 1 )
و قرطبى در تفسيرش ج 5 ص 132 گويد : اهل مكَّه زياد متعه ميكردند و ( فخر الدين ) رازى در تفسيرش ج 3 ص 200 گويد :
در آيه متعه اختلاف كردهاند در اينكه آيا اين نسخ شده يا نه پس بيشتر از امّت رفتهاند باينكه آن نسخ شده است و بيشتر از ايشان گفتهاند كه آن باباحه و جواز خود همانطور كه بوده باقيست .
و ابو حيّان در تفسيرش بعد از نقل حديث اباحه آن گويد و بنا بر اين جماعتى از اهل بيت و تابعين آن را حلال ميدانند .
و باباحه متعه قائل شده مثل ابن جريح عبد الملك بن عبد العزيز مكى متوفاى 150 ، شافعى گويد : ابن جريح هفتاد زن را صيغه كرد و از آنها كامياب شد .
و ذهبى گويد : ابن جريح حدود نود زن صيغه كرد ( 2 ) .
و سرخسى در مبسوط گويد : تفسير المتعه اينست كه بگويد بزنى ، من متمتّع و كامياب به تو ميشوم اين مقدار از مدت را به اين اندازه از مال ، و اين نزد ما باطل و پيش مالك بن انس جايز و اين ظاهر قول ابن عباس است .
هامش
( 1 ) تفسير قرطبى ج 5 ص 133 ، فتح البارى ج 9 ص 142 .
( 2 ) تهذيب التهذيب ج 6 ص 406 ، ميزان الاعتدال ج 2 ص 151 .