داديد اين بود كه خونش را ريختيد !
ما در ميان همهء مردم بطور آشكار ، وارث قرآن و احكام آن هستيم ، و اگر شما به سوى تارها پناه مىبريد ، ما به سوى آيهء محكم قرآن پناه مىبريم .
آيا شرب خمر و كار زشت ، شايستهء انسانهاى با فضيلت است ؟
شما همانند يزيد بدبخت كوردل ، فرزندان پاك رسول خدا را كشتيد ، و به سلطنت بى دوامتان كه هيچ گاه به سلطنت پايدار ما نمىرسد ، افتخار نموديد ، ولى بالاخره حق به حقدار خواهد رسيد و سلطنت و دولت ما تشكيل خواهد شد و كسى كه حق را بخواهد ستم نكرده است »
اين ابيات را « ابو الحسن المنصور باللَّه » در جمادى الاول سال 602 ه به نظم در آورده و در آن با قصيدهء « ميميه » « ابن معتز » معارضه كرده كه اولش اينست :
« پسر عموهاى ما برگرديد و ما را دوست بداريد و بر روشهاى استوار رفتار كنيد ، براى ما و شما افتخاراتى است و هر كس از حق پيروى كند پشيمان نمىشود ، درست است كه شما فرزندان دخترش هستيد نه ما اما ما هم پسران عموى مسلمانش هستيم » .
او قصيده اى دارد كه در حدود 55 بيت است و از آن جمله است :
« آنان ابا الحسن على را كشتند و فرزند برومندش حسن را باسم شهيد كردند ، آب فرات را به سوى حسين و يارانش بستند و باران تير و نيزه بر پيكر شريفش باريدند ! » .
شخصيت المنصور باللَّه
؟ او امام المنصور باللَّه عبد اللَّه بن حمزة بن سليمان بن حمزة بن على بن حمزة بن هاشم بن حسن بن عبد الرحمن بن يحيى بن ابى محمد بن عبد اللَّه بن حسين ابن ترجمان الدين قاسم بن ابراهيم بن اسماعيل بن ابراهيم طباطبا بن حسن بن حسن ابن على بن ابيطالب عليه السلام است .
او يكى از امامان زيديه در كشور يمن بود كه شرافت خانوادگى را با بزرگى