و آنانرا چيزى نياموزيد كه آنان از شما داناترند » .
يا بر سخن پيغمبر ( ص ) در تعبير چهارمى واقف گردد :
« يارى كنندهء آن دو يارى كنندهء من است و هر كس ترك نصرت آنان كند از يارى من دست كشيده ، و دوست دار آن دو دوستدار من ، و دشمن آن دو ، دشمن من است » .
و با اين حال آل على را پيروى نكند و آنان را وسيلهء راه خدا قرار ندهد ، و به ديگر كسان ، جز آنان اقتدا كند ، و از راه خدا گمراه گردد ؟ نه به خدا : انا هديناه السبيل اما شاكرا و اما كفورا : « ما راه را بر بشر نموديم تا خود سپاسگزارد يا كفر ورزد » .
در اين صورت گناه شيعه چيست بعد از سخن پيامبرش ( ص ) كه ميفرمايد :
« كسى كه او را خوش آيد مانند من زندگى كند و مانند من بميرد و در بهشت جاودانى كه پروردگارم فراهم ساخته اقامت كند بايد على را پس از من دوست بدارد و بايد دوستان او را دوست بگيرد و پس از من به اهل بيتم اقتدا كند كه آنان خاندان مناند و از سرشت من آفريده شدهاند و از فهم و دانش من بهره مند شدهاند واى بر كسانى از امت من كه فضيلت آنان را تكذيب كند و پيوند مرا در حق آنان بگسلد خداوند شفاعت مرا نصيب آنان نكند ) ( 1 ) .
و ما در تعقيب اين دعا مىگوئيم آمين ، و خداوند آمين گو را مشمول رحمتش قرار دهد .
ديگر شيعه چه عقيده اى بايد ابراز كند بعد از گفتار پيغمبر ( ص ) كه فرمود :
« در هر قوم باز مانده اى از امت من ، دادگرانى از اهل بيت من وجود دارند كه تحريف متجاوزان و نسبتهاى باطل ، و تأويل جاهلان را از آن دور ميسازند .
هامش
( 1 ) اين روايت را ابو نعيم در حليه 1 ر 68 و طبرانى و رافعى چنان كه در ترتيب جمع الجوامع است 6 ر 217 نقل كردهاند .