نشستند جبرئيل بانگ زد :
بخّ بخّ من مثلك يا علىّ ! يباهى اللَّه تبارك و تعالى بك الملائكة .
( مبارك باد ! مبارك باد ! كيست مانند تو اى على كه خداوند به وجود تو بر ملائكه مباهات ميفرمايد ) .
و در حالى كه پيامبر خدا ، روانهء مدينه بود ، خداوند اين آيه را در شأن على ( ع ) نازل فرمود :
* ( وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَه ابْتِغاءَ مَرْضاتِ الله ) * .
ابن عباس گويد كه اين ، آيه در حال فرار كردن پيامبر ( ص ) با ابى بكر از دست مشركين به سوى غار و خوابيدن حضرت على در جاى او نازل شد .
اين حديث ثعلبى را با همهء طول و تفصيلش ، غزالى در ج 3 ص 238 ( احياء العلوم ) نقل كرده است . و گنجى در ( كفاية ) ص 114 و صفورى در ج 2 ص 209 ( نزهة المجالس ) از حافظ نسفى روايت نموده ، و ابن صباغ مالكى در ص 33 ( فصول ) خود و سبط ابن جوزى حنفى در ص 12 ( تذكره ) خود و شبلنجى در ص 86 ( نور الابصار ) اين حديث را روايت نمودهاند .
در سه مصدر اخير چنين آمده كه :
ابن عباس گويد : أمير مؤمنان ( ع ) شعرى كه در آنشب سروده بود براى من بازگو فرمود كه :
وقيت بنفسى خير من وطىء الحصا
و اكرم خلق طاف بالبيت و الحجر
و بتّ اراعى منهم ما يسوؤنى
و قد صبرت نفسى على القتل و الاسر
و بات رسول اللَّه فى الغار آمنا
و ما زال فى حفظ الاله و فى السّتر
( 1 )
جان خود را براى بهترين شخصى كه بر روى زمين پديد آمده ، سپر قرار دادم .
او گرامىترين انسانى بود كه طواف خانه و حجر نمود .
هامش
( 1 ) اين اشعار به اضافه يك بيت در مناقب خوارزمى موجود است .