هرگز مؤمنى كه خدا شناس است با فاسق خائن برابر نيست .
على با عزت و كرامت در پيشگاه خداوند حاضر مىشود و وليد با هلاكت و خوارى .
به زودى وليد در جهنم به جزاى اعمال خود مىرسد در حالى كه على ( ع ) بدون شك داخل بهشت مىشود .
ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه ج 2 ص 103 اشعار حسّان را نقل كرده و بعد از شعر سوم اين ابيات را اضافه دارد :
به زودى وليد و على ( ع ) به حساب خوانده مىشوند .
على به سبب خصلتهاى نيكو و ايمانش به بهشت مىرود -
در حالى كه جزاى وليد جز خوارى و جهنم نيست .
در پيشينيان ابان كسانى بودند كه در شهرهاى ما شلوار كوتاه مىپوشيدند ( 1 )
و احمد زكى در ( جمهرة الخطب ) ج 2 ص 23 اين اشعار حسان را از شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد نقل كرده است .
در اين ابيات اشاره به آيه اى از قرآن شده كه :
* ( أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ . ) *
( آيا كسى كه مؤمن است مانند كسى است كه فاسق مىباشد نه ، مساوى نيستند ) ، اين آيه دربارهء مشاجره اى كه بين على و وليد بن عقبة بن ابى معيط واقع شد نازل شده است .
طبرى در ج 21 ص 62 تفسير خود به سندش از عطاء بن يسار گويد : بين على و وليد صحبتى شد وليد گفت : من از تو زبان آورتر ، و نيزهام تيزتر و در عقب نشاندن صف دشمن تواناترم .
على ( ع ) فرمود : ساكت شو ، كه فاسقى بيش نيستى و به سبب اين مشاجره
هامش
( 1 ) ابان جد وليد و پدر معيط بود تبان شلوار كوتاهى كه به اندازهء يك وجب بلندى دارد و فقط عورت را مىپوشاند و مخصوص ملاحان بوده است .