مىزند ، در حالى كه با فرياد بلند بانگ مىزند واى بر او از انتقامجوئى و خونخواهى و مانند آن . . آنگاه مردى از اهل نجران خارج شده و امام ( ع ) را اجابت مىكند او اوّلين مرد نصرانى است كه دعوت آن حضرت را لبيك مىگويد ، صومعهء خود را خراب مىكند و صليبش را مىشكند و به اتفاق عجمها و مردم مستضعف ، سوار بر مركب و با درفشهاى هدايت به طرف ( نخيله ) « 1 » حركت مىكنند . محل تجمع مردم از همه جاى روى زمين ، در منطقهاى بنام فاروق قرار دارد و آن منطقهاى است كه در سر راه حج رفتن امير مؤمنان ( ع ) بين برس و فرات واقع شده است . در آن روز تعداد سه هزار ( هزار ) يهودى و نصرانى كشته خواهند شد كه بعضى از آنها برخى ديگر را بقتل مىرسانند واقعهء آن روز تأويل اين آيهء شريفه است : « پيوسته اين ندايشان بود تا اينكه آنان را « با شمشير و يا زير شمشير » درو كرديم » « 2 »
امّا اين جملهء امام ( ع ) كه « قبل از اينكه با پايش فتنهاى در شرق ايجاد كند » دلالت دارد كه آغاز اين جنگ ، از شرق يعنى از روسيه خواهد بود و يا حاكى از مشاجره و درگيرى در منطقهء شرق مىباشد و به زودى در مبحث حركت ظهور آن حضرت ، روايتى از امام باقر ( ع ) خواهد آمد كه خلاء و بحران سياسى وعده داده شدهء در حجاز سبب بوجود آمدن اين كشمكش بين شرق و غرب خواهد شد .
و عبارت « و يا آتش جنگ بزرگى را با مواد قابل اشتعال ، در غرب مىافروزد » دلالت دارد كه مركز اصلى نابودى ، كشورهاى غربى است و مراد از كثرت مواد قابل اشتعال آن ، پايگاههاى نظامى و پايتختها و مراكز مهم آن كشورهاست و ظاهرا معناى كلام حضرت كه فرمود : « محل تجمع مردم روى زمين فاروق است » اين است كه مردم در آن روز از گوشه و كنار جهان جهت پيوستن به حضرت مهدى ( ع ) گردهم جمع مىشوند و مقر و پايگاه او بين كوفه و حلّه است ، چه اينكه راهب نجرانى با نمايندگانى از مستضعفين ، از همان ناحيه بحضور ايشان مىرسند و به نظر مىرسد كه عبارت « و آنجا منطقهء سر راه و مسير حج امير مؤمنان ( ع ) بين برس و فرات است » حاشيهاى از خود راوى و يا نسخهبردار است كه داخل
هامش
( 1 ) - منطقهاى است نزديك كوفه .
( 2 ) - بحار ج 53 ص 82 و 84 .