پادشاه روم و پادشاه فارس مىفرستند از نظر مال و وجههء اجتماعى داراى عظمت بوده ، صاحبان قصرها ، خانهها ، خيمهها و بندگان و خادمان هستند و پروردگار عالميان از پادشاه ايران و روم بالاتر است و اينها همه بندگان او هستند ، آرى . اما تدبير حكم به دست خداوند است و خداوند براساس ظن و گمان و حسابگرى تو كار نكرده و فرستادهء خود را براساس پيشنهاد تو نمىفرستد ، بلكه خداوند آنچه بخواهد مىكند و به آنچه اراده كند حكم مىكند و در هر صورت حكم و فرمان خداوند متعال پسنديده و مورد ستايش است .
اى عبد اللّه ، خداوند متعال پيامبرش را براى اين فرستاده تا دين را به مردم آموخته و آنها را به سوى پروردگارشان دعوت كند و خود را شب و روز در اين راه ، به زحمت بيندازد . پس اگر فرستادهء خدا صاحب قصرهايى باشد كه در آن قصرها از ديدهء مردم مخفى بوده ، داراى بندگان و خادمانى باشد كه او را از چشم مردم بپوشانند ، آيا رسالت خداوند ضايع نشده و كارها به كندى نمىگرايد ؟ ، آيا پادشاهان را نديدهاى كه چون از مردم رو بپوشانند چگونه فساد و زشتىها از راههايى كه آنها نمىدانند و به فكرشان هم نمىرسد جامعهء آنان را در بر مىگيرد ؟ .
اى عبد اللّه ، خداوند متعال مرا به اين جهت بدون مال مبعوث به رسالت كرد تا قدرت و قوّت خود را به شما بنماياند كه اين اوست كه يار و ياور فرستادهء خويش است و شما نمىتوانيد فرستادهء او را بكشيد يا از تبليغ رسالت او جلوگيرى نماييد . پس اين دليل بر قدرت خداوند و ناتوانى شماست و به زودى خداوند متعال مرا بر شما پيروز مىگرداند و دست مرا در كشتن و اسير كردن شما باز خواهد گذاشت ، خداوند متعال به زودى شهرهاى شما را به دست من خواهد گشود و مؤمنان را به جاى شما همآيينان شما بر آن شهرها
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 299
مساهمون: منذر حكيم
ص٢٩٩