سياسى نبود ، بلكه امام رضا عليه السّلام بهعنوان امام و پيشواى مردم و جانشين شرعى پدر ارجمندش مبارزهء همهجانبهاى با انديشهها و عقايد منحرف و ويرانگرى كه جامعهء آن روز را عرصهء تباهىهاى خود كرده بودند و نيز نشر انديشهء پاك اسلامى را در دو عرصهء اعتقادات و احكام شريعت ، وجههء همت خويش قرار داد . هارون نيز كه امام عليه السّلام را دور از عرصهء سياست مىديد ، نسبت به امام رضا عليه السّلام واكنشى نشان نمىداد .
رفتن هارون به رى ( در سال 189 ق . ) و از آنجا به خراسان ( در سال 192 ق . ) و در نهايت مرگ او در سال 193 ق . از ديگر عوامل فراهم شدن آزادى نسبى براى امام رضا عليه السّلام بود .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 89
مساهمون: منذر حكيم
ص٨٩