يعنى او متولى منصب امامت نشده بود و به صورت مستقل از امام مأمور ؛ يعنى امام كاظم عليه السّلام موضعگيرى نمىكرد ، بلكه در عمل ، از امام كاظم كه منصب بالفعل امامت را در دست داشت پيروى مىكرد . اين مطلب نيز بايد روشن شود كه سكوت امام رضا عليه السّلام يا هر امام جانشين در زمان حضور امام مأمور ، بدان معنا نيست كه از اقدامهاى اصلاحى و دگرگونساز در ميان امت بازايستد . امام رضا عليه السّلام در چارچوب وظايف تعيينشده در ميان امت فعاليت داشته ، به نشر مفاهيم و ارزشهاى اسلامى مىپرداخت ، سؤالهاى اعتقادى و فقهى را پاسخ مىگفت و در حالىكه تنها بيست و اندى سال از عمر بابركتش مىگذشت ، در مسجد رسول خدا مىنشست و فتوا مىداد . « 1 »
« ذهبى » دربارهء امام رضا عليه السّلام مىگويد : او ( امام رضا عليه السّلام ) در حالىكه جوان بود در ايام « مالك » فتوا مىداد . « 2 »
او همچنين در دوران امامت پدر گرامىاش امام كاظم عليه السّلام « امر به معروف » و « نهى از منكر » مىكرد و از پدر و اجداد بزرگوار خود روايت حديث كرده ، به نشر احاديث اهلبيت عليهم السّلام و سنت رسول خدا در ميان مردم مىپرداخت .
راويانى چون « ابو بكر » ، « احمد بن حباب حميرى » ، « داوود بن سليمان بن يوسف غازى » ، « سليمان بن جعفر » و ديگران از او روايت كردهاند . « 3 »
امام موسى بن جعفر عليه السّلام در مناسبتها و ديدارها با بيان مطالبى و ايراد تعبيرهايى ، ذهنها را متوجه امامت فرزندش امام رضا عليه السّلام كرده ، ياران و اصحاب خود را به او ارجاع مىداد . در اينجا به برخى از گفتارها و رهنمودهاى امام كاظم عليه السّلام دربارهء امام رضا عليه السّلام اشاره مىكنيم :
هامش
( 1 ) . تهذيب التهذيب 7 / 339 .
( 2 ) . سير أعلام النبلاء 9 / 388 .
( 3 ) . تهذيب الكمال 21 / 148 .