بودى برو و در آنجا ايستاده بگو :
اللّهم عذّب الفجرة الذين شاقّوا رسولك و حاربوا أولياءك و عبدوا غيرك و استحلّوا محارمك و العن القادة و الأتباع و من كان منهم فخبّ و أوضع معهم أو رضي بفعلهم لعنا كثيرا اللّهم و عجّل فرج آل محمد و اجعل صلواتك عليهم و استنقذهم من أيدي المنافقين و المضلّين ، و الكفرة الجاحدين و افتح لهم فتحا يسيرا و أتح لهم روحا و فرجا قريبا ، و اجعل لهم من لدنك على عدوّك و عدوّهم سلطانا نصيرا » ؛
خداوندا گنهكارانى را كه پيامبرت را آزرده ، با دوستانت جنگ كرده ، كسانى جز تو را بندگى كرده و حرامهايت را حلال شمردند ، عذاب كن . فرماندهان ، پيروان و هركس از آنان بوده ، با آنان اسب تاخته و در ميان آنان حضور داشته يا از كار آنها رضايت داشته بسيار لعنت كن ، خداوندا در فرج آل محمد عليهم السّلام تعجيل كن ، درودهايت را بر آنان فرست و آنان را از دست منافقان ، گمراهان ، و كافران منكر نجات بده و براى آنان پيروزى آسانى فراهم آور و برايشان جانى تازه و گشايشى نزديك ميسر كن و از ناحيهء خود به آنان چيرگى بر دشمنانشان عنايت كن « 1 » .
امام صادق عليه السّلام اينچنين اصول نهضت عاشورا را از راه زيارت مورد تأكيد قرار مىدادند تا اينكه زيارت به عنوان يك اقدام فرهنگى در راستاى تربيت جمعيت صالح ياران امام به كار گرفته شده و موجب تمايز اين گروه از ديگران گردد .
و از طرفى حضور دايم شيعيان بر سر قبر امام حسين عليه السّلام آنهم در چنين سطح و با چنين بيدارى و فهمى خود نوعى دعوت از ديگران نيز بود ، تا به اين
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار 101 / 303 - 306 .