او به وجود مىآورد .
گريه بر امام حسين عليه السّلام براى شيعه نقش وسيلهء تبليغاتى آرام و مسالمتآميزى را داشت كه از راه آن سرگذشت غمانگيز خويش و ستمهايى كه متحمل آن گرديده و پيشوايانش با آن مواجه شدهاند بر همگان آشكار كند به خصوص در وقتى كه شرايط اجازهء فعاليتهاى ديگر را به آنها نمىداد .
البته اين نوع گريستن به هيچوجه به منزلهء ضعف ، سستى و تسليم شدن در برابر ارادهء ستمگران نيست . و البته بر خلاف كسانى كه بسان مسيحيان ، كه به اين گمان كه حضرت مسيح عليه السّلام با مصلوب شدن خود گناهانشان را پاك كرده ، ارتكاب گناهان را بر خود جايز مىشمارند ؛ اينگونه مىپندارند كه : امام حسين عليه السّلام خون پاكش را براى رهايى شيعه از گناهان و نجات دادن آنان از پيامدهاى گناهانى كه مرتكب مىشوند اهدا كرده است . برگزارى مجالس سوگوارى و گريه بر سيد الشهدا ، وسيلهاى براى رهايى از مكافات گناه و گرفتن برات آزادى از آتش دوزخ نيز نمىباشد « 1 » .
گريهاى كه امام صادق عليه السّلام بر آن تأكيد كرده و شيعيان آن حضرت به آن عمل مىكردهاند تحت هيچكدام از اين عناوين داخل نبود . بلكه حرارتى بود كه روحيهء فعاليت را در انديشه جارى ساخته و آن را از حيطهء سكون به حيطهء حركت مىآورد امام صادق عليه السّلام فرمودهاند : هر گريه و بيتابى بر بندگان خدا مكروه است مگر گريه و بىتابى بر حسين بن على عليه السّلام كه بندگان خدا در انجام آن مستحق پاداش مىباشند « 2 » .
هامش
( 1 ) . هيچ منافاتى ندارد كه گريه بر امام حسين عليه السّلام در عين اينكه ساختار جهادى و عاطفى دارد ، آثار اخروى هم مثل شفاعت و نجات از دوزخ داشته باشد . نبايد به خاطر يكى ، دست از ديگرى برداشت . ( مصحح )
( 2 ) . ابن قولويه ، كامل الزيارات باب 33 .