هر مؤمنى كه مؤمن ديگرى را در دعوا و شكايت ، نزد قاضى يا سلطان ستمگرى ببرد و او به غير از آنچه حكم خداوند است در ميان آندو حكم كند در گناه آن قاضى شريك است « 1 » .
و از ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود :
هر مردى كه با برادر خود در مورد حقّى درگيرى داشته و يكى از برادران دينى ، او را بخواند تا اختلاف را حل كند ؛ اما او نپذيرد و شكايت نزد اينها ( دستگاه ستم ) ببرد از افرادى خواهد بود كه مشمول اين آيهء شريف قرآن هستند : آيا نديدهاى كسانى را كه مىپندارند به آنچه بهسوى تو نازل شده و [ به ] آنچه پيش از تو نازل گرديده ، ايمان آوردهاند [ با اين همه ] مىخواهند داورى ميان خود راى بهسوى طاغوت ببرند ، با آنكه قطعا فرمان يافتهاند كه بدان كفر ورزند « 2 » « 3 » .
عمر بن حنظله گويد : از امام صادق عليه السّلام پرسيدم : دو نفر از اصحاب ما در بارهء بدهكارى يا ميراث اختلاف پيدا مىكنند و شكايت به نزد حاكم يا دستگاه قضايى آنها مىبرند آيا اين كار جايز است ؟ حضرت فرمودند :
هركس محاكمه را به آنان ارجاع دهد چه بر حق باشد ، يا باطل محاكمه به نزد طاغوت برده است و مالى كه با حكم آنها به دست بياورد حرام است اگرچه حق مسلم او باشد چرا كه اين حق مسلم را با حكم طاغوت بهدست آورده ، در حالىكه خداوند به او فرمان داده تا به طاغوت كفر ورزد ؛ خداوند متعال مىفرمايد :
( مىخواهند داورى ميان خود را بهسوى طاغوت ببرند ، با آنكه قطعا فرمان يافتهاند كه بدان كفر ورزند ) « 4 » » « 5 » .
هامش
( 1 ) . همان 27 / 11 ح 1 از همان منابع .
( 2 ) . نساء / 60 .
( 3 ) . وسائل الشيعه 27 / 12 ح 5 .
( 4 ) . نساء / 60 .
( 5 ) . وسائل الشيعه 27 / 13 ح 4 به نقل از كافى و تهذيب .