« أيها الناس : أين تذهبون ؟ و أين يراد بكم ؟ بنا هدى اللّه أولكم و بنا يختم آخركم ، فان يكن لكم ملك معجّل ، فان لنا ملكا مؤجلا ، و ليس بعد ملكنا ملك ، لأنا أهل العاقبة ، و العاقبة للمتقين . . . » ؛
اى مردم : كجا مىرويد ؟ شما را كجا مىبرند ؟ پيشينيان شما بهواسطهء خاندان ما هدايت شدند و پسينيانتان نيز هدايتشان بهوسيلهء خاندان ما ختم خواهد شد . اگر شما دولتى زودهنگام به دست آوردهايد ، ما نيز حكومتى ديرهنگام داريم كه بعد از ما حكومتى نخواهد بود . چراكه ما از اهل عاقبت هستيم و خداوند فرموده است كه عاقبت از آن پرهيزكاران است « 1 » .
امام باقر عليه السّلام پس از آنكه دلهاى آنان را پر از حزنواندوه كرد و آنان نتوانستند پاسخى به منطق قوى آن حضرت بدهند از نزد هشام خارج شد .
آنگاه مردم نادان شامى بر امام عليه السّلام هجوم آوردند . در حالىكه مىگفتند : اين پسر ابو تراب است - از زمان معاويه مردم شام اين لقب را براى تحقير امام امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه السّلام بهكار مىبردند - امام باقر عليه السّلام ديدند كه بهتر است آنان را به راه راست هدايت كنند و حقيقت اهل بيت را به اين مردم بشناسانند . روى همين جهت بود كه در ميان مردم شام به سخنرانى ايستادند ، امام باقر عليه السّلام پس از حمد و ثناى الهى و درود بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله فرمودند :
اى اهل شقاق و تفرقه و دورويى ، اى نوادگان نفاق و دورويى ، اى كسانى كه پركننده دوزخ و هيزم جهنّميد ، پيش از آنكه چهرههايى را محو كنيم و در نتيجه آنها را به قهقرا بازگردانيم ، يا همچنانكه « اصحاب سبت » را لعنت كرديم ، آنان را ( نيز ) لعنت كنيم كه فرمان خدا همواره تحقق يافته است از بدگويى نسبت به ماه تابان و درياى جوشنده ، شهاب ثاقب ، ستارهء هدايت مؤمنان و صراط مستقيم دست نگاه داريد . . .
هامش
( 1 ) . بحار الانوار 11 / 75 .