بخيل ، خشن ، ظالم و بسيار قسىّ القلب بود ، وى همان كسى است كه زيد بن على را به قتل رساند و امام ابو جعفر باقر عليه السّلام در زمان او مبتلا به انواع مصيبتها و ناگوارىها گرديد . نمونههايى از اين برخوردهاى نامناسب را در پيشرو داريد :
دستگيرى امام باقر عليه السّلام ، بردن آن حضرت به دمشق و زندانى كردن ايشان
هشام بن عبد الملك اين فرمانرواى طاغوتمنش به حاكم خود در مدينه دستور داد امام باقر عليه السّلام را به سوى دمشق روانه كند . تاريخنويسان دربارهء اين ماجرا دو روايت ذكر كردهاند :
روايت اوّل : امام باقر عليه السّلام هنگامى كه به دمشق رسيد و هشام خبر آمدن آن حضرت را شنيد به درباريان خود دستور داد تا پس از پايان سخن او با امام برخوردى توهينآميز با امام باقر عليه السّلام داشته باشند . امام باقر عليه السّلام بر هشام داخل شد و بر افرادى كه در مجلس هشام نشسته بودند سلام كرد . امّا بهعنوان خلافت به هشام سلام نكرد . هشام بسيار خشمگين شد ، رو به امام باقر عليه السّلام كرد و گفت :
اى محمّد بن على هميشه يك نفر از شما بايد باشد تا وحدت صفوف مسلمين را بشكند و مردم را به سوى خود خوانده ، خود را از روى سفاهت و نادانى امام بداند .
سپس هشام ساكت شد و جيرهخواران و مزدورانش شروع به مسخره كردن و به زبان آوردن كلمات ناپسند نسبت به امام باقر عليه السّلام نمودند . اينجا بود كه امام باقر عليه السّلام به سخن آمده فرمودند :