تمام عمر حرام است .
اما روزههايى كه مكلف در انجام دادن يا ندادن آن اختيار دارد ، روزهء روز جمعه ، پنجشنبه و دوشنبه ، روزهء ايام البيض كه روزهاى سيزده ، چهارده و پانزدهم هرماه است و روزهء شش روز از ماه شعبان بعد از ماه رمضان ، روز عرفه و روز عاشورا كه در هركدام از اين موارد مكلف آزاد است كه روزه بگيرد يا افطار كند .
اما روزهء اذن آن است كه منوط به اجازهء شخص ثالثى باشد مثل روزهء مستحبى براى زن كه منوط به اجازهء شوهر است يا بنده كه منوط به اجازهء مولا و ميهمان كه منوط به اجازهء ميزبان است ، چراكه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرموده است : « هركس به ميهمانى بر گروهى فرود آيد بدون اجازهء آن روزه نگيرد » .
اما روزهء تأديب مانند روزهء كودك مراهق ( كه هنوز به سن تكليف نرسيده اما خوب و بد را تشخيص مىدهد ) كه به جهت تمرين و آمادگى روزه مىگيرد ، يا امساك مسافرى كه قبل از رسيدن به وطن چيزى خورده است پس از رسيدن به وطن از خوردن و آشاميدن بقيهء روز به جهت حفظ احترام ماه رمضان .
اما روزهء اباحه آن است كه كسى به صورت غير عمد مرتكب يكى از مفطرات شود كه در اينصورت خداوند روزه آن روز را به او بخشيده و از او قبول مىكند .
اما دربارهء روزهء مسافر و مريض ، فقهاى عامه اختلاف كردهاند برخى گفتهاند : بايد روزه بگيرد و عدهاى معتقد به حرمت روزه بر او هستند ، بعضى هم آنان را در گرفتن يا نگرفتن روزه مخير دانستهاند ، اما ما چنين مىگوييم در حال سفر يا مرض روزه واجب نيست و اگر مسافر يا مريض روزه بگيرد بايد دوباره آن را قضا كند ، چون خداوند تعالى فرموده است : ( هركس از شما بيمار يا در سفر باشد ، [ به همان شماره ] تعدادى از روزهاى ديگر [ را روزه بدارد ] « 1 » .
هامش
( 1 ) . فروع كافى 1 / 185 ، خصال 501 - 504 ، تفسير قمى 172 - 175 ، مقنعة 58 ، تهذيب 1 / 435 .