و عبد اللّه بن رواحه كه همگى از انصار بودند ، براى مبارزهء با آنان به ميدان شتافتند ، مشركان فرياد زدند شما كيستيد ؟
گفتند : از انصار .
در پاسخ گفتند : شما هماوردانى گرامى هستيد ، ولى ما را به شما نيازى نيست ، بايد افراد همشأنى از قبيلهء خودمان به جنگ ما بيرون آيند . پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم به عمويش حضرت حمزه و عبيدة بن حارث و على عليه السّلام فرمان داد به مصاف آنان بيرون روند ، هر يك از آنان به يك تن از طرف مقابل نزديك شدند به اين ترتيب كه عبيدة بن حارث با عتبه ، حمزه با شيبه ، و على عليه السّلام با وليد درگير شدند حضرت حمزه شيبه را لحظهاى مهلت نداد و به هلاكت رساند و على عليه السّلام وليد را كشت و ميان عبيده و عتبه دو ضربت رد و بدل شد و هريك ديگرى را مجروح ساخت كه حمزه و على بر عتبه يورش برده و او را به هلاكت رساندند . « 1 » آنگاه آتش نبرد بين طرفين از جنبهء نظامى به صورت جنگى نابرابر ، شعلهور گرديد ، جبههء مسلمانان با تعداد 313 تن كه با ايمان و اعتقاد مىجنگيدند و از حق دفاع كرده و مردم را به حق فرا مىخواندند و جبههء قريش متشكل از 950 تن بود كه بر اساس غرور و تعصب جاهلى مبارزه مىكردند ، در اينجا عناصر جديدى از جمله دعاى رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم و پايدارى و دلاور مردى حضرت حمزه و توانمندى امير مؤمنان عليه السّلام در جنگ دخالت داشتند .
على و حمزه عليهما السّلام و دلير مردان لشكر اسلام به قلب سپاه قريش تاختند و خود و تعداد زياد دشمنانشان را فراموش كرده بودند به گونهاى جنگ در
هامش
( 1 ) . كامل 2 / 134 و 135 چاپ مؤسسهء اعلمى و تاريخ طبرى 3 / 35 .