1 . خدا را بر نعمتها و توفيقاتش شكر و سپاس گفته و او را بر مواهبى كه به ما ارزانى داشته و نعمتهاى گستردهاى كه در آغاز ، به ما عنايت و احسان نموده و از شمارش بيرون است ، مىستايم .
2 . گستردگى نعمتهايش قابل جبران نيست و پايان آنها از درك آدمى فراتر است ، بندگانش را براى افزايش اين نعمتها به شكر و سپاس خويش فراخوانده است و آفريدگان را براى فزونى آنها به ستايش خود ، دعوت كرده و آنان را براى دستيابى به نظاير آن تشويق فرموده است .
3 . گواهى مىدهم كه معبودى جز خداى يكتا نيست و شريك و همتايى ندارد ، سخنى است برخاسته از روح اخلاص و دلهاى علاقهمندان ، با آن پيوند خورده و آثارش در انديشهها پرتوافكن گشته است .
4 . خدايى كه چشمها از ديدنش عاجز و ناتوان و بيان اوصافش با زبان ، محال است و درك ذات مقدسش برتر از عقل و انديشههاست ، آفريدگان را ابداع فرمود بىآنكه پيش از آن چيزى وجود داشته باشد و همه را به عرصه ايجاد درآورد بىآنكه الگو و مانندى از پيش برايشان وجود داشته باشد .
5 . آنها را با قدرت خويش ايجاد و با ارادهاش آفريد بىآنكه به آفرينش آنها نيازى داشته باشد و يا از صورتبندى آنها سودى عايدش گردد ، تنها براى آشكار ساختن حكمت خويش دست ، به چنين كارى زد ، تا مردم را به اطاعتش دعوت كند و قدرت خويش را به منصّهء ظهور گذاشته و آفريدگان را به پرستش خود رهنمون شود . و دعوت پيامبران خود را توان و قدرت بخشد .
6 . آنگاه براى اطاعت خويش مزد و پاداش و بر معصيت و نافرمانىاش كيفر قرار داد ، تا بدينوسيله بندگان خود را از خشم و انتقام عذاب خويش رهايى و به بهشت برين رهنمون شود .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 179
مساهمون: منذر حكيم
ص١٧٩