در زمان حكومت طاهريان يعنى ( 256 - 205 هجرى ) مطابق با ( 873 - 820 ميلادى ) نيز ديده مىشود .
اولئاريوس « 1 » در سال 1638 ميلادى ( 1049 - 1048 هجرى ) چنين نوشته است :
پادشاهان ايران صيد حدود دهانههاى رودخانهها را در درياى خزر اجاره مىدهند ، و از اين راه عايدى سرشارى به دست مىآورند . فصل صيد بعد از پائيز تا بهار ادامه مىيابد . در اين فصل دهانهء رودخانهها را با ساختن حصارى از شاخههاى درختان مسدود مىسازند ، و به اين ترتيب از صيد كسانى كه اجازه و حقى ندارند جلوگيرى مىكنند . صيد در اين قبيل رودخانهها براى ساير مردم در بقيهء اوقات سال آزاد است ولى در دريا هميشه مىتوانند به صيد اقدام كنند .
امتياز صيد در درياى خزر براى اولين بار در سال ( 1290 - 1289 هجرى ) مطابق با ( 1873 - 1872 ميلادى ) از طرف دولت ايران به م . م . ليانازوف
M . M . Lionozoff
واگذار گرديد .
هامش
( 1 ) - اولئاريوس - از نويسندگان اروپائى نيمهء دوم قرن پانزدهم يعنى پيش از پيدايش سلسله صفويه است . وى كتابى دربارهء مشاهدات خود نوشته است . ماه محرم 1047 هجرى ( مه و ژوئن 1637 ) را در اردبيل در جوار مرقد شيخ صفى الدين و اولاد او به سر برده و شرح مبسوطى از مشهودات خود و ترتيب عزادارى ، شيون ، نوحه گرى و تيغ زنى ايام عاشورا يا روز قبل را ذكر كرده است .
آدام اولئاريوس منشى سفير فردريك دوك هلشتاين در روسيه و ايران بود و از تاريخ نوامبر 1636 تا فوريه 1638 در ايران اقامت داشت . سفرنامهء او كه به زبان لاتينى نوشته شده است اول به فرانسه و سپس توسط جان ديويس به انگليسى ترجمه شد .
الئاريوس شخصى بصير و دقيق بوده و ظاهرا اطلاع كاملى از زبانهاى تركى و فارسى داشته است و كتابش از بهترين مدارك تاريخ ايران در قرن هفدهم ميلادى است .
( تاريخ ادبيات ايران از صفويه تا عصر حاضر تأليف ادوارد برون )