كه در آستارا خان به فروش مىرسيد پر ساختند . مالكين كشتيها با عدهء زيادى از ماهيگيران روس به سفيد رود آمدند و با دادن هداياى كوچكى از پوست خز و سنجاب و غيره توانستند از حاجى على اكبر خان حاكم لاهيجان اجازهء صيد در سفيد رود را به دست آورند . سال بعد حاكم در مقابل دادن اجازهء صيد فصل ماهيانه مبلغ 200 امپريال طلا مطالبه نمود . بعد قرار دادى ميان صيادان و دولت ايران براى صيد از منطقهء آستارا تا اترك منعقد گرديد مشروط بر اينكه 300 تومان در سال اول و 500 تومان در سال دوم بپردازند . در سال 1275 هجرى قمرى ( 59 - 1858 ميلادى ) مير ابراهيم خان با تعهد پرداخت 5500 تومان در سال توانست صيد گاه را از عميد الملك حاكم گيلان اجاره نمايد . او با گرفتن عنوان دريا بيگى حق استفاده از اين امتياز را براى همهء افراد خانوادهاش حفظ نمود و كار صيد گاه و ادارهء بندر انزلى تا سال 1289 هجرى قمرى ( 73 - 1872 ميلادى ) كه ليانازوف به كسب امتياز صيد موفق شد در دست دريا بيگى بود .
طايفهء مهاجر از مردمى تشكيل مىشد كه در جنگ دوم ايران و روس به اين منطقه پناهنده شده بودند .
مير محمد خان پسر مير قباد پسر مير عباس طالش از اعقاب مير قراخان و ملا عبد اللّه مجتهد و دويست نفرى كه همراه آنها بودند انزلى را براى توقفگاه خود انتخاب نمودند و دهكدهء كوليور
Kuliver
را به عنوان تيول جهت خرج سفرهء خود برداشتند و از اين بابت براى كسانى كه عهدهدار مخارج انزلى بودند چيزى متعهد نشده و منظور ننمودند . مير باقر پسر مير محمد خان كه به جوانمردى شناخته شده بود در كوليور وفات يافت . اين شخص بينهايت پارسا و متقى بود و مزارش مورد احترام مردم انزلى قرار گرفت و حتى امروز نيز در مقبرهاش شمع روشن مىكنند . مير حسن پسر مير محمد خان عدهاى شامل 10 تا 35 نفر را زير فرمان خود گرفت و تا سال 1326 هجرى قمرى ( 1908 ميلادى ) فرزندان او