فصل سىام آداب وقت خواب و بيدارى كوتاه طول شب
اى آنكه ادّعا مىكنى مسلمانى و قرآن و رسول را تصديق كرده ، باور دارى كه فرشتگان همهء كردار و گفتارت را مىنويسند و بالاتر از آنها خداى عزّ و جلّ از آنچه آنها مىدانند و آنچه از ديدشان مخفى است ، آگاه است و تاريكى شب چيزى را از ديد او نمىپوشاند و او هميشه همراه و همنشين بندگان خويش است و هرچه آنها مىكنند ، مىبيند . اگر چنانكه مىگويى اين همه را باور دارى ، پس شب را فرصتى براى گناهان ندان و در مسير هلاك خويشتن و بىادبى به ساحت مولاى خود نكوش . اگر تو در روز بيش از شب مراقب اعمال خود باشى ، بدانكه بنىآدم را مىپرستى ، يا حرمت بندگان در نظرت از حرمت مالك جبّار مسلّطى كه از اسرار تو آگاه است ، بيشتر است به دليل چون شب پرده افكند و تو را از ديد ايشان مخفى كند ، مولايت كه تو را مىبيند در نظرت بىاهميّت مىآيد و اگر چنين باشى ، چگونه خود را مسلمان مىدانى و چگونه اميدوارى در روز قيامت در امان باشى . آيا نشنيدهاى كه خداوند عزّ و جلّ با كلام روشن و صريحى كه هيچ تأويل نمىپذيرد ، دربارهء چنين بندگان خيانتپيشهاى كه از مردم شرم دارند ، ولى از خدا شرم نمىكنند ، فرموده است :
وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ خَوَّاناً أَثِيماً يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَ لا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ وَ هُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ ما لا يَرْضى مِنَ