عزّ و جلّ دربارهء كفّار مىفرمايد :
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَرِهُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ
« 1 » و اذكار نماز از جملهء « ما انزل اللّه » است ، پس نسبت به آن ناخشنود نباش كه هلاك خواهى شد .
مبادا به اينكه بعضى مىگويند نماز تكليف است و هرتكليفى بر قلب انسان سنگين است ، توجّه كنى كه خدا از اين سخن راضى نيست .
خداوند عزّ و جلّ مىفرمايد :
حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ .
« 2 »
بنابراين ، استناد به اين سخن مخالفت با قول خداست ، آيا مىتوان پذيرفت كسى كه خدمت و تقرّب به خدا را خوش ندارد ، خدا را دوست دارد ؟ آيا عقل سليم مىپذيرد كه عمل براى رضاى محبوب بر محبّ سنگين باشد يا از عملى كه او را به محبوبش نزديك مىكند ، ناخرسند باشد ؟
در روايات نيز به اين نكته اشاره شده ، از آن جمله روايتى است از امام صادق عليه السّلام كه فرمود : كسى كه خدا را عصيان مىكند او را دوست ندارد و آنگاه به اين شعر تمثّل جست :
تعصى الاله و انت تظهر حبّه * هذا محال فى القياس بديع
لو كان حبّك صادقا لاطعته * انّ المحبّ لمن يحبّ مطيع « 3 »
با خدا مخالفت مىكنى و مىگويى خدا را دوست دارم ؛ چنين چيزى از نظر عقل محال و عجيب است .
اگر واقعا او را دوست مىداشتى ، از او اطاعت مىكردى ، زيرا كسى كه ديگرى را دوست دارد از او اطاعت مىكند .
هامش
( 1 ) . اين بدان سبب است كه آنها آنچه را خدا نازل كرده خوش نداشتند پس خدا اعمالشان را محو و نابود كرد .
( سورهء محمّد صلّى اللّه عليه و آله آيهء 9 )
( 2 ) . خداوند ايمان را محبوب شما گردانيد و آن را در قلوبتان بياراست و كفر و فسق و گناه را در نظرتان زشت و منفور ساخت . ( سورهء حجرات ، آيهء 7 ) .
( 3 ) . بحار الانوار ، ج 70 ، ص 15 ، ب 43 ، ح 3 .