مسأله 18 - اگر غذايى كه در آن سمّى است كه غالباً غير كشنده است نزد او ببرد ، چنانچه قصد قتل او را - و لو رجاءً - بكند ، اين عمد است در صورتى كه خورنده جاهل به آن باشد ؛ و اگر قصد قتل را نداشته باشد قود ندارد .
مسأله 19 - اگر چيز مسموم را جلوى او بگذارد به گمان اينكه خون او هدر است ، پس خلاف آن آشكار شود ، قتل عمد نمىباشد و در آن قودى نيست .
مسأله 20 - اگر سمّ را در غذاى صاحب منزل قرار دهد پس صاحب منزل بدون علم به آن ، آن را بخورد و بميرد در صورتى كه اين كار به قصد قتل صاحب منزل باشد بر او قود مىباشد ؛ و اما اگر آن را مثلًا به قصد كشتن سگ ، در آن قرار دهد پس صاحب منزل آن را بخورد ، قود ندارد ، بلكه ظاهر آن است كه ديه هم ندارد . و اگر بداند كه صاحب منزل از آن مىخورد ، ظاهر آن است كه بر او قود مىباشد .
مسأله 21 - اگر در خانهء او غذاى مسمومى باشد و شخصى بدون اذن او داخل شود پس بخورد و بميرد نه قود دارد و نه ديه . و اگر او را به خانهاش دعوت كند - نه براى خوردن غذا - پس آن را بدون اذن صاحب خانه و عدواناً بخورد ، قود ندارد .
مسأله 22 - اگر چاهى را حفر نمايد به طورى كه شخص با افتادن در آن كشته مىشود ، و ديگرى را كه جاهل به آن است طورى بخواند كه به واسطه آمدنش ، در آن مىافتد ، پس بيايد و بيفتد و بميرد ، بر او قود مىباشد . و اگر چاه در غير راه او باشد و او را بخواند نه به طورى كه در چاه بيفتد ، اما شخصى كه مىآيد از غير آن راه بيايد پس در چاه بيفتد ، نه قود دارد و نه ديه .
مسأله 23 - اگر او را مجروح نمايد پس او خودش را با داروى سمّى كه به سرعت مىكشد مداوا نمايد به طورى كه قتل به آن استناد پيدا كند ، نه به جرح ، در نفس قود نمىباشد . و در جرح قصاص است اگر از چيزهايى باشد كه موجب آن است ؛ و گرنه در آن ، ارش جنايت است . و اگر به سرعت نمىكشد ليكن قتل با آن و با جرح با هم اتفاق بيفتد ، آنچه كه در مقابل فعل شخص مجروح قرار مىگيرد ساقط مىشود ، پس ولىّ او حق دارد بعد از رد نصف ديهء او ، جارح را به قتل برساند .
تحرير الوسيله ( فارسى ) — صفحة 545
مساهمون: السيد الخميني
ص٥٤٥