الهامگيرى اولياء از امام غايب عليه السّلام
بطور خلاصه اينكه : دوستان و اولياى امام زمان عليه السّلام و شيعيان و معتقدين به امامت او در حال غيبت از او بهرهمند مىشوند همان بهرهاى كه قائليم در تكليف بندگان بايد وجود داشته باشد .
زيرا آنان با فرض اينكه به وجود او در بين خودشان علم دارند و نسبت به وجوب اطاعت و لزوم فرمانبرى از او يقين قطعى دارند بناچار بايد از او بترسند و در انجام كارهاى ناپسند از او بهراسند و نسبت به تأديب و انتقام و بازخواست و غضب او بيمناك باشند تا بدينوسيله ، انجام واجبات از آنان فزونى گيرد و ارتكاب گناهان و بديها كاهش پذيرد يا حداقل انجام واجبات و ترك محرمات بر ايشان نزديكتر و شايستهتر باشد .
و اين است همان جهت عقلى نياز به امام عليه السّلام .
حدّ تأثير غيبت بر نقش امام عليه السّلام :
و گويا مىبينم كه شنيدن اين سخن براى بعضى از مخالفين ما چهبسا موجب تعجّب است و مىپرسد : چه غضبى براى انسانى كه غايب و مخفى شده و ترسان و وحشتزده است ؟