تبارنامهء باشرافت
ما اينك در برابر كوهى باعظمت و قلّهاى رفيع ، در برابر شخصيّتى بزرگ و نامآور از علماى تاريخساز تشيّع ايستادهايم ، در برابر علم المهدى ابو القاسم على بن حسين موسوى مشهور به شريف مرتضى قدس الله سرّه الشريف .
او دانشمندى كمنظير ، فقيهى جامع ، متكلّمى نكتهسنج ، شاعرى زبردست و متخصّصى خبير نسبت به مذاهب مختلفهء كلامى بود .
او از تبارى پاك و سلالهاى طاهر بود كه همگى از نيكان و عالمان زمان خويش بودند و بين او با جدّ بزرگوارش حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام بيش از چهار واسطه نبود .
پدرش ابو احمد حسين بن موسى بن محمد بن ابراهيم بن موسى بن جعفر عليهما السّلام ، خود از علما و اشراف بلندآوازهء عهد بنى بويه بود ، و بهاء الدوله ابو نصر بن بويه او را « طاهر يگانه » ناميد . چنان كه در نزد « بنى العباس » هم داراى جاه و منزلتى عظيم بود و به مناصبى در حكومت اين دو خاندان دست يافت كه همواره با تدبيرى ناصحانه و مديريتى هدايتگرانه و اظهار نظراتى سليم و حقيقتطلبانه ، در اصلاح امور كوشيد و نزد آنان از مقام و موقعيتى عالى برخوردار گشت . او عاقبت در سال 400 هجرى قمرى وفات كرد و پس از او وظايفش به « شريف رضى » و پس از او به « شريف مرتضى » منتقل گشت .