السّلم از بعضى ازيشان پرسيد ، كه :
شما در كذام جهت از جهات يمن مىنشينيد ؟
كفتند : يا رسول اللّه ما بمرجانه ، و وزيره ، و مشجعه ، و مسلجه مىنشينيم - و اين هر جهار ديهاند - و همچنين بزبيد « 1 » و رمع « 2 » ، و آن دو كوهاند متّصل به دريا .
رسول فرمود كه : « اللّهم بارك في زبيد » .
يعنى : خذاوندا در زبيد بركت كن .
ايشان كفتند : يا رسول اللّه بگو در رمع .
رسول عليه السّلم فرمود : خذاوندا در رمع نيز بركت كن .
چند گاهى بمكّه ببودند ، تا هر جه در دست ايشان بود از نقد و جنس خرج كردند ، پس آن جماعت يكى را از خود برسول فرستادند ، تا از رسول طلب بخشش و عطا كند ، چون بنزديك رسول عليه السّلم رسيد ، رسول را ديد كه اين آيت ميخواند :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ .
« 3 »
هامش
( 1 ) . زبيد : نام يكى از دشتهاى جنوب غربى يمن ، كه امير محمد بن عبد اللّه بن زياد ( امير يمن از سوى مأمون ) در سال 204 هجرى ، شهرى به نام ( زبيد ) در آن ساخت . ( نگاه كنيد به : سير أعلام النبلاء : 11 / 536 ) ، ياقوت حموى در معجم البلدان مىگويد : ( زبيد : بفتح اوله و كسر ثانيه ثم ياء مثنّاة من تحت . اسم واد به مدينه ، يقال لها الحصيب ، ثم غلب عليها اسم الوادى ، فلا تعرف الّا به .
و هى مدينة مشهورة باليمن ، احدثت في ايام المأمون ، و بازائها ساحل غلافقه و ساحل المندب ) .
( 2 ) . رمع : نام بخشى از دشت زبيد ، كه در آن روستاهايى قرار دارد ، و سكونتگاه اشعريان بوده است ياقوت حموى در معجم البلدان مىگويد : ( رمع : بكسر اوّله و فتح ثانيه و عين مهملة .
موضع باليمن . و قيل : هو جبل باليمن . و قال نصر : رمع قرية أبى موسى ببلاد الأشعرييّن من اليمن ، قرب غسّان و زبيد . و قال ابن الدّمينة : يتلو وادى زبيد رمع ، و هو واد حار ضيّق ) .
( 3 ) . سورهء آل عمران : آيه 200 . ( و اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، استقامت كنيد ، و در برابر دشمنان استقامت بخرج دهيد ، و از مرزهاى خود مراقبت به عمل آوريد ، تقوى پيشه كنيد ، شايد رستگار شويد ) . « تفسير نمونه : 3 / 233 » .