ابن جعفر بن عبد اللّه بن جعفر بن محمد بن على بن أبى طالب بود « 1 » ، و با او پسرش على ابن احمد ، و او در آن وقت طفل بوده است ، و او را برى بپرورانيد .
و همچنين از محمد بن احمد برى : أبو عبد اللّه الحسين « 2 » ، و أبو زيد محمد در وجود آمدند .
و أبو عبد اللّه الحسين از رى بقزوين رفت ، و ساكن شد ، و أعقاب او هم آنجااند ، و در ميان اعقاب او رئيسان و اربابان ، علما و افاضل معروف و مشهور بودهاند .
و ابو زيد محمّد برى مقيم شد ، و ازو برى :
أبو . . . . ، و أبو . . . . ، و أبو . . . . ، و أبو . . . . « 3 » ، در وجود آمدهاند .
بعد از آن احمد بن محمّد ، با پسرش على بن احمد « 4 » ، از رى بقم آمدند . پس از مدّتى
هامش
الطالب ص 346 در چاپ ديگر ص 324 » بعنوان محمد المؤيد ذكر شده ، و در « أنساب أبو الحسن شريف : ص 45 س 3 » ، و در حاشيه نسخهء خطى اينجانب : احمد بن على بن احمد ، كه در صفحه بعد خواهد آمد ذكر گرديده ) .
( 1 ) . در « منتقلة الطالبيّة : ص 257 » آمده است : ( بقم من ناقلة نصيبين : أبو الحسن على - مع أبيه أحمد الباهر - بن محمد بن على بن عبد اللّه رأس المذرى . عقبه أبو القاسم حمزة و احمد و محمد و الحسين و الحسن و طاهر ) .
( 2 ) . در اصل : الحسن ، و در نسخه مصحح آية اللّه شبيرى : الحسين ، كه همين ظاهرا صحيح است ، زيرا در سطر بعد از او با همين كنيه و نام ياد مىشود .
( 3 ) . در اصل بياض است ، در « انوار المشعشعين : 2 / 57 » : ( و از او به رى : أبو القاسم عزيزى ، و ابراهيم ، و احمد در وجود آمدند ) .
( 4 ) . كچوئى در « انوار المشعشعين : 2 / ص 59 » احتمال مىدهد كه على بن أحمد ، همانى است كه بقعه او در قم است ، و نسب او را ابن گونه آورده : ( على بن احمد بن محمد بن على بن عبد اللّه ابن جعفر ابن عبد اللّه بن جعفر بن محمد بن على بن أبى طالب عليه السلام . اما در لوحه زيارتنامه او نسب او : شاهزاده سيد على بن ابراهيم بن جعفر بن عباس ابن امير المؤمنين عليه السلام ضبط شده است ) . بقعه مذكور پيشتر بيرون شهر قديم قم ، يعنى بيرون دروازه رى ، كه