پس در سنهء سبعين و ثلثمائه « 1 » بحجّ رفت ، و ملك عضد الدّوله « 2 » ، و تاج الدّوله « 3 » قدر او بشناختند ، و او را كرامى داشتند .
و چون حجّ خانه خدا بكزارد ، و بمدينه باز آمد ، بر پسران عمّان « 4 » خود شفقت نمود و رحمت افزود ، و ايشانرا خلعت و عطا بخشيد ، پس او را شكر بسيار كفتند .
پس بجانب قم عزيمت نمود ، و در ماه ربيع الآخر ، سنهء احدى و سبعين و ثلثمائه « 5 » بقم رسيد ، مردم قم بقدوم او بشارت نمودند ، و شادى افزودند ، و بر سر كوجها و محلّتها آذينها بستند ، و صاحب الجليل ، كافي الكفاة ، أبو القسم اسمعيل بن عبّاد بذو نامهء نبشت ، و او را بمعاودت « 6 » از حجّ خانه خذآىء تعالى ، و مراجعت با شهر و منزل خود تهنيت كرد .
[ « 7 » و نسخة نامه آن را بسبب حسن عبارت درين موضع بنوشتيم ، و آن اين است :
« كتابى أطال اللّه بقاء الشّريف :
سيّدى و ابن سادتى الأخيار ، و أئمتنا الأبرار ، أعلام العلم و الدّين ، و حجج اللّه على الخلق أجمعين .
هامش
( 1 ) . سال 370 هجرى .
( 2 ) . عضد الدوله بن بويه ديلمى ( 344 - 372 ) ، مقتدرترين و مشهورترين پادشاه از خاندان آل بويه است ، كه بر بخشهاى وسيعى از ايران و عراق حكومت راند ، دوران حكومت او يكى از باشكوهترين دورههاى تمدن اسلامى بشمار مىرود ، آرامگاه او در درگاه ورودى حرم مطهر امير المؤمنين عليه السلام در نجف قرار دارد .
( 3 ) . از اميران آل بويه .
( 4 ) . عموزادگان .
( 5 ) . سال 371 هجرى .
( 6 ) . بازگشت .
( 7 ) . متن نامه صاحب بن عبّاد در نسخه اصل و چاپى نيامده است ، ليكن در نسخهء ( 2 ) و ( 3 ) و سه نسخهاى كه نويسنده انوار المشعشعين در تدوين و تنظيم كتابش از آنها استفاده كرده ، آمده است .