داشتن به ثوابهايى كه در دين بيان فرموده و بسيار ياد كردن فناى دنيا و نزديكى آجال و محافظت كردن بر آنكه امور فانيه ناقض امور باقيه نگردد و عبرت گرفتن از امور گذشته براى عواقب آنها و محافظت كردن بر آنچه خردمندان مىدانند و بازداشتن نفس از عادات سيّئه و واداشتن آن به عادات حسنه و خلق نيكو و اينكه انسان آرزوهايش را به اندازهء عيش محدود خود قرار دهد كه آن عبارت از قناعت و عمل صبورانه و رضاى به كفاف و ملازمت قضاى الهى است ، و شناختن آنچه كه در آن شدايد و سختىهاست و آنچه كه در افراط اكتساب وجود دارد و تسلَّى دادن خود بر چيزهايى كه در دنيا از آدمى فوت مىشود خوشدل بودن بر آنها و دست برداشتن از امورى كه تمامى ندارد و بينا شدن به امورى كه بازگشت آدمى به آن است ، و برگزيدن راه رشد و فرو گذاشتن راه گمراهى ، و اطمينان داشتن بر آنكه كار نيك پاداش و كار بد كيفر دارد و شناخت حقوق و حدود تقوى و عمل كردن بر نصيحت و خوددارى از پيروى هوى و ارتكاب شهوات و پيشه ساختن حزم و ايستادگى تا اگر به او بلايى رسد معذور باشد و ملامت نشود .
شاهزاده پرسيد : كدام خلق و خو گرامىتر و عزيزتر است ؟ گفت : تواضع و
كمال الدين وتمام النعمة ( فارسي ) — صفحة 487
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص٤٨٧