حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه ماموم در عقب امام هر گاه او بگويد سمع الله لمن حمده
چه گويد حضرت فرمودند كه مىگويد الحمد للَّه رب العالمين
و آهسته مىگويد يا از جهت تقيه يا از جهت آن كه سنّت است كه مامومان همه اذكار را آهسته بگويند و امام بلند بگويد و جمعى چنين فهميدهاند كه ماموم سمع الله لمن حمده
را نگويد و اين دلالت مفهوم لقب است و ضعيف است به اجماع اصوليين و عمومات استحباب آن به حال خود است با اجماع .
( وان كان معهم قال ربّنا لك الحمد )
و اگر با سنيان نماز كند اين عبارت را بگويد كه ترجمه اش اينست كه اى پروردگار ما تراست حمد و چون اين عبارت از حضرت سيّد المرسلين و ائمه طاهرين صلوات الله عليهم بما نرسيده است علماى شيعه از جمله بدع عامه مىدانند اگر تقيه باشد مىگويد و الا فلا و خلافست در بطلان نماز و ظاهرا باطل نباشد چون مطلق ذكر و دعا مطلوبست بلى اگر قصد مطلوبيت خصوص اين ذكر كند افترا بر معصوم بسته خواهد بود .
( وقال رسول الله صلى الله عليه و آله من صلَّى بقوم فاختصّ نفسه بالدّعاء دونهم فقد خانهم )
روايت كرده است شيخ در قوى از آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمودند كه هر كه امامت جمعى كند و خود را مخصوص سازد به دعا و از جهة مأمومين دعا نكند چنانست كه خيانت كرده است ايشان را چون فى الحقيقه به نيابت ايشان مناجات مىكند لهذا حق سبحانه و تعالى تعليم خلايق فرموده است در سوره حمد در إياك نعبد تا به آخر ، و اولى آنست كه هر دعايى كه مفرد باشد بلفظ جمع بخواند و اقلا قصد مامومين بكند و بهتر آنست كه قصد جميع مؤمنين بكند .
لوامع صاحبقرانى ( شرح الفقيه ) ( فارسي ) — صفحة 462
مساهمون: محمد تقي المجلسي ( الأول )
ص٤٦٢