يَوْمِ الدِّينِ »
« 1 » .
و همچنين هاروت و ماروت را امتحان نمود كه ملامت مىكردند بنى آدم را بر معاصى - چنان كه در خبر است - خداوند آنها را به زمين فرستاد و طبايع بشرى در آنها قرار داد ، چهار معصيت از كبار معاصى مرتكب شدند : عبادت بت ، و شرب خمر و زنا و قتل نفس ( چنان كه در ص 47 تفسير قمّى است ) .
فرزندان آدم را امتحان نمود به واسطهء عدم قبول قربانى ، قابيل بر هابيل
هامش
( 1 ) - البحار : 11 / 141 / 7 . در تفسير قمّى نقل است كه « خداوند آدم را آفريد پس از آن به مدّت چهل سال به صورت پيكرى مصوّر بود ، و هربار كه ابليس لعين از كنارش مىگذشت مىپرسيد : براى چه ( يا : كجا ) خلق شدهاى ؟ و آدم مىگفت : عالم . و ابليس با خود مىگفت : اگر خدا مرا امر به سجدهاش كند انجام نخواهم داد و معصيتش مىكنم . سپس خداوند در آن پيكر مصوّر دميد و چون روح در مغز او جاى گرفت آدم عطسه زده و گفت : « الحمد للّه » و خداوند فرمود : « يرحمك اللّه » و اين سبقت رحمت خداوند بر او بود . سپس خداى تبارك و تعالى فرشتگان را امر به سجدهء آدم نموده و همه اطاعت كردند ، و در اينجا بود كه ابليس حسادت درونى خود را از دل خارج ساخته و از سجده امتناع ورزيد و خداوند - در برابر اين معصيت - به او فرمود :
« فرمود : تو را چه بازداشت از اينكه سجده كنى آنگاه كه فرمانت دادم ؟ گفت : من از او بهترم ، مرا از آتشى آفريدى و او را از گلى ! - اعراف : 12 » ، و ابليس گفت : اى پروردگار من ، مرا از سجدهء آدم معذور دار كه تو را چنان عبادت كنم كه هيچ فرشتهء مقرّبى و نه پيامبر مرسلى عبادتت نكرده باشند . خداوند فرمود : نيازى به عبادت تو ندارم ، تنها قصد دارم از همانجا كه اراده كردهام عبادت شوم نه آنطور كه تو دلت مىخواهد ! . و ابليس نيز نپذيرفت و خدا فرمود : از آنجا بيرون شو كه همانا تو رانده - شدهاى و همانا لعنت من تا روز رستاخيز و پاداش بر توست » .