فعن أبي بصير : « دخلت على أبي الحسن الماضي عليه السّلام فقلت له : جعلت فداك - و سألته عن علامة الإمام - فقال عليه السّلام : يعرف بالنّصّ و المعجزة ؛ كالجواب عن جميع ما يسأل ، و الإخبار قبل السّؤال ، و مكالمة النّاس بكلّ لسان . ثمّ قال عليه السّلام له : السّاعة قبل أن تقوم اعطيك علامة تطمئنّ إليها فو اللّه ما لبثت أن دخل علينا رجل من أهل خراسان فتكلّم الخراسانيّ بالعربيّة فأجابه هو بالفارسيّة فقال له الخراسانيّ : أصلحك اللّه ، ما منعني أن اكلّمك بكلامي إلّا أنّي ظننت أنّك لا تحسن ، فقال : سبحان اللّه إذا كنت لا أحسن اجيبك فما فضلي عليك ؟ ! ثمّ قال : يا أبا محمّد ، إنّ الإمام لا يخفى عليه كلام أحد من النّاس و لا طير و لا بهيمة و لا شيء فيه الرّوح » « 1 » .
هامش
( 1 ) - البحار : 48 / 47 / 33 . و مانند اين حديث در كتاب شريف كافى ( 1 / 285 / 7 ) با اختلافى در متن ، مسندا از ابو بصير نقل است كه گفت : به حضرت ابو الحسن عرض كردم : قربانت گردم ، امام به چه نشان و دليلى شناخته مىشود ؟ فرمود : به چند خصلت : اوّلش اينكه چيزى از پدرش كه به او اشاره داشته باشد دربارهاش پيشى گرفته باشد ( مانند تصريح بر امامت و وصيّت دربارهء او و سپردن علم و سلاح و ساير نشانههاى امامت به او ) تا براى مردم حجّت باشد و از هرچه بپرسند فورا جواب گويد و اگر در محضرش سكوت كنند ، او شروع كند و از فردا خبر دهد و به هر لغتى با مردم سخن گويد . ابو بصير گويد : سپس آن حضرت به من فرمود : اى ابا محمّد ، پيش از آنكه از اين مجلس برخيزى نشانهء ديگرى به تو مىنمايانم .
طولى نكشيد كه مردى از اهل خراسان وارد شد و به لغت عربى با حضرت سخن گفت و امام عليه السّلام به فارسى جوابش داد ، مرد خراسانى گفت : قربانت گردم ، به خدا من از سخن گفتن به لغت خراسانى با شما مانعى نداشتم جز اينكه گمان مىكردم شما آن لغت را خوب نمىدانيد ، فرمود : سبحان اللّه ! اگر من نتوانم خوب جوابت گويم چه -