تبقى عواقب سوء في مغبّتها « 1 » * لا خير في لذّة من بعدها النّار « 2 »
چند قران حرام ، تو را به جائى نمىرساند ولى وزر و و بال ابد و عذاب سرمد را برايت بگذارد . آن حضرت همه روزه به بازار تشريف [ مى ] برد هم آنها را به اين كلمات موعظه مىنمود و هم از فروختن چيزهاى حرام چون ماهىهاى بىفلس ممانعت مىفرمود .
فعن حبابة الوالبيّة قالت : رأيت أمير المؤمنين عليه السّلام في شرطة الخميس و معه درّة لها سبّابتان يضرب بها بيّاعي الجري و المارماهي و الزّمّار و يقول لهم : يا بيّاعي مسوخ بني إسرائيل و جند بني مروان ! فقام إليه فرات بن أحنف [ فقال : يا أمير المؤمنين ، و ما جند بني مروان ؟ ] « 3 » قال : أقوام حلقوا اللّحى و فتلوا الشّوارب فمسخوا » . « 4 »
هامش
( 1 ) - المغبّة : عاقبة الشّيء .
( 2 ) - البحار : 41 / 104 / 5 . و اين دو بيت را مرحوم آيت اللّه ميرزا باقر كمرهاى رحمه اللّه در امالى صدوق عليه الرّحمه اينگونه به نظم درآورده :لذّت برود ز هركه جويد آن را * از راه حرام و دائم ننگش ماند
انجام بدش بجا است در دنبالش * خيرى نه به لذّتى كه دوزخ زايد( 3 ) - الزّيادة من المصدر .
( 4 ) - الكافي : 1 / 346 / 2 . در كتاب شريف كافى مسندا از حبابهء و البيّه ( نام زنى از والبهء يمن ) نقل است كه گويد : « أمير المؤمنين عليه السّلام را در محلّ پيشقراولان لشكر ديدم كه با تازيانهء دو سرى كه همراه داشت فروشندگان ماهى جرى ( بىفلس ) و مارماهى و ماهى زمّار ( كه فروش آنها حرامست ) را مىزد و مىفرمود : اى فروشندگان مسخشدههاى بنى اسرائيل و لشكر بنى مروان ! فرات بن احنف نزد حضرت برخاست و گفت : يا أمير المؤمنين ، لشكر بنى مروان كيانند ؟ فرمود :
مردمى كه ريشها را مىتراشيدند و سبيلها را تاب مىدادند ، سپس مسخ شدند » .