حلّاج ، و محمّد بن على شلمغانى به دروغ ادّعا كردند و به توسّط حسين بن روح توقيع به لعن آنها بيرون آمد « 1 » .
در زمان ظهور ، امام محتاج نيست ، مردم از خودش مىشنوند امّا در زمان غيبت كه خودش را نمىديدند مىبايست معجزه و خارق عادت اظهار نمايد .
از حسين بن روح خيلى خارق عادات بروز نمود ، از ما في الضّمير خبر مىداد . محمّد بن اسحاق طالقانى وقتى خدمتش بود كسى از او سؤال نمود كه چرا خدا دشمنش يزيد را بر دوستش حسين بن على مسلّط نمود و جهت آن را براى آنكه مردم گمان خدائى دربارهء ائمّه به واسطهء معجزاتى كه داشته نبرند اين طور قرار داده كه بفهمند مخلوقاند برايش بيان فرمود شنيد ، بعد كه منزل آمد گفت مىروم از او سؤال مىكنم ، اين مطلب را كه به اين شخص گفت از طرف خودش گفته يا از امام شنيده ، بىآنكه سؤال كند آن جناب به او فرمود :
« يا محمّد [ بن إبراهيم ] لأن أخرّ من السّماء فتخطفني الطّير ، أو تهوي بي الرّيح في مكان سحيق أحبّ إليّ من أن أقول في دين اللّه عزّ و جلّ برأيي أو من عند نفسي ، بل ذلك عن الأصل و مسموع من الحجّة [ صلوات اللّه عليه و سلامه ] » . « 2 »
هامش
( 1 ) - اسامى و حالات ايشان در كتاب « الغيبة » تأليف شيخ طوسى آمده است .
( 2 ) - البحار : 44 / 273 / 1 . : در بحار از كتاب كمال الدّين ، ضمن نقل توقيعى شريف و طولانى از ناحيهء مقدّسه در پايان آن ، شيخ ابو القاسم بن روح ؛ از نوّاب حضرت صاحب عليه السّلام به محمّد بن ابراهيم بن اسحاق گويد : « اى محمّد بن ابراهيم ، اگر از آسمان بر زمين افتم و پرندگان مرا بربايند و باد و طوفان مرا به درّهاى عميق اندازد ، نزد من محبوبتر است از اينكه در دين خداى عزّ و جلّ مطلبى از روى رأى بر زبان آورده يا از جانب خود سخنى بگويم ، بلكه گفتار من مأخوذ از اصل و مسموع از حجّت - صلوات اللّه عليه و سلامه - است » .